Marginalis

Філасофскі раман. Менавіта так вызначаюць жанр гэтага твора. Але не трэба баяцца. Зразумець яго зусім няцяжка. А ў канцы кнігі аўтар увогуле лічыць патрэбным расказаць чытачу, навошта ён напісаў гэтыя некалькі гісторый.

Кніга пра звычайных людзей, якія аб’яднаны пошукам ці ўладаннем старажытнай кнігі. Прычым яны дзейнічаюць не групай, а паасобку. І ў розныя часы гісторыі. Наўрад ці будзе спойлерам, калі я скажу вам, што гэта магічная кніга, якую яны шукаюць, знаходзяць, - алегорыя. Яна ўвасабляе розныя імкненні розных людзей. Кожны ж з нас знаходзіцца ў пошуках лепшай будучыні, высокага статусу, знакамітасці, ці чаго-небудзь яшчэ. А ці каштуе наша жыццё хоць чаго, калі мы не дасягнулі вяршынь і не зарабілі ўсіх грошай свету, не знайшлі высокага кахання ці ўвогуле надта позна зразумелі, што камунікуем, працуем, жывём не з тымі?.. Тлусты плюс стаўлю кнізе за тое, што яна прымушае інакш пагдзядзець на мэты сваёго жыцця і ролю людзей у ім.

Але гэты набор гісторый выпадковых людзей часам стамляе. Ну нельга назваць кнігу захапляльнай. І нецікава чытаць пра бацькоў, бацькоў бацькоў ці нават проста знаёмых герояў. Здаецца непрафесійным, што аўтар чапляецца за самага мелкага персанажа ў гісторыі галоўнага персанажа і пачынае расказваць пра яго лёс, а потым вяртаецца да асноўнага сюжэта. І так паўтараецца зноў і зноў...

Гэты твор - на разок пачытаць. Але многія лічаць Стасельку перспектыўным аўтарам. Думаю, пазнаёміцца з іншымі яго кнігамі таксама будзе не лішнім.

Бросила читать после главы, в которой персонажа занесло в Джонстаун (к сожалению, потратила часа четыре своей жизни на просмотр разбора жизни и деяний Джима Джонса на ютубе, а то может хоть тут было бы интересно), а надо было бросить на предыдущей, где сто отобранных сирот стали участниками эксперимента по строительству коммунизма, который свелся к публичным изнасилованиям женщин и избиениям мужчин. Вы, кстати, обращаете внимание, как мужчины-авторы описывают изнасилование женщины? Я - да. Симптоматичная штучка, скажу я вам. Anyway.
Очень поверхностно и просто очень плохо.

XVII стагоддзе. Фларэнція. Антоніа Мальябекі, хлопец з беднай сям’і які не умеў ні чітаць, ні пісаць. Але не гледзячы на гэтае, ён вельмі добра ставіўся да кніг. Я ніколі не сустракала гэтае імя, нягледзячы на тое что ён лічыцца сімвалам бібліятэкарэй італьянскага Адраджэння. Вельмі зацікавіла тое, што напамяць ведаў каталогі ўсіх еўрапейскіх бібліятэк – нават да таго, што мог указаць месцазнаходжанне той ці іншай кнігі на паліцы. У кнізе паказана станаўленне хлопчыка. Кнігі сталі асноўным сэнсам яго жыцця.
⠀
Кніга складаецца з зборніка кароткіх апавяданняў, якія на першы погляд не звязаныя паміж сабой, але ўсе гісторыі звязаныя паміж сабой кнігай Антоніа Мальябекi.
⠀
У кожным раздзеле можна ўбачыць, як нязначная падзея можа каардынальна змяніць жыццё чалавека і яго светаадчуванне. ⠀
Кожная з глау́ інтрыгуе, зацягвае настолькі, што немагчыма адкласці кнігу ў бок.
Напісана вельмі простай мовай, што кніга чытаецца вельмі лёгка. Нягледзячы на тое што, вельмі шмат персанажаў, але, на здзіўленне ў іх немагчыма запутатся. Многія прапісаны вельмі дэталёва.
⠀
Таксама прысутнічаюць гістарычныя імёны і асобы, што робіць гэтую кнігу яшчэ больш інфарматыўней і пазнавальныя, так як многія былі незнаёмыя і хацелася даведацца пра іх яшчэ больш.
⠀
І чамусьці на працягу чытання здавалася што кніга Антоніа Мальябекі, нейкім чынам прыносіла няшчасці сваім уладальнікам.

Это потрясающая книга! На каких-то 197 страницах присутствуют порядка 150 персонажей, 15 стран и описывается временной промежуток в 400 лет, однако читается невероятно легко и понятно, благодаря отлично структурированному сюжету.
⠀
Каждая история самостоятельна, но от этого книга не превращается в сборник рассказов. Все линии так или иначе связаны с книгой Мальябеки и автор, как бусины в изысканном колье, мастерски переплел их судьбы. ⠀
⠀
После прочтения каждой главы хотелось задержаться, отложить книгу и подумать. Безусловный философский контекст просматривается во всех историях, и у меня оставалось такое же послевкусие как после сериала "Черное зеркало". В голове творилось нечто непередаваемое: ком мыслей зацепившись за одну историю все разворачивался и уносил подсознание далеко. ⠀
⠀
Ещё одна особенность этой книги - автор выбрал себя и свою семью в качестве персонажей, честно и открыто рассказав нелегкую историю некоторых родственников.
⠀
ВЫВОД:
⠀
Положа руку на сердце, скажу, что Кирилл Стаселько - это первый современный белорусский писатель, с произведением которого я познакомилась, но я безоговорочно советую всем прочитать "Marginalis". Я просто гарантирую, что равнодушными вы не останетесь.