Цитаты из книги Завяршыць гештальт

Анальная баналёгія: як бы вы ні імкнуліся выхаваць дзяцей, яны ў выпадку жыцьцёвай няўдачы заўжды абвінавацяць у ёй вас, асабліва калі вы дазвалялі сабе надта часта распускаць рукі — гэтага ўжо вам не даруюць ніколі.

Гэта лёс усіх няўдакаў і нулёў: спрабаваць у апошнім рыўку нешта яшчэ даказаць сабе самому й астатнім, хаця час на ўсякія доказы даўно ўжо выйшаў, застаўся толькі шанс выставіць сябе сьмяхоцьцем.

Няма рызыкі — няма і асалоды, для мужыкоў прынамсі дакладна.

Не пытайся, што твая краіна зрабіла для цябе — гэта мы зь цябе спытаем, што ты зрабіў для яе.

Адвечная мара ў пралетарыя адна — зрабіцца шляхціцам!

І ўсё-ткі нельга не прызнаць, што Маркс быў сапраўдным адмыслоўцам прынамсі ў адной вобласьці, а менавіта па частцы бязбожнага абсёру сваіх канкурэнтаў на полі геніяльнасьці — зрэшты, як і належыць бурлівай і самаўпэўненай маладосьці.

Найлепшае люстэрка нас саміх — гэта нашая сучасная архітэктура

Першы харэй мой: ма-ма!

Такім чынам: паглядзім бліжэй, што новага зьявілася ў Нямеччыне цягам маёй часовай адсутнасьці? Між іншым, ня так і мала! Перадусім: пісуары без вады й запаху! Ну, без вады яны ёсьць і ў нашых вясковых барах, але бяз запаху — такога я яшчэ, сапраўды, ня нюхаў.

людзі, ледзь перасекшы мяжу, раптоўна цэняць любога, хто размаўляе на іхнай мове!

Як чалавек, што ледзь не зь пялюшак імкнуўся стаць грамадзянінам сьвету (толькі вось ня ведаю, якога — наўрад ці гэтага), я ўсёй душою ненавіджу нацыяналізм. І тым ня менш, паводле клясыфікацыі сваіх таварышаў анархістаў, я нібыта належу да самых заўзятых нацыяналістаў, якія (а гэта — найгоршае!) грамадзянамі сьвету толькі прыкідваюцца.

можна вывесьці парадаксальную формулу: чым больш у краіне сьметніц — тым болей сьмецьця, а не наадварот!

«ісьціна» паходзіць ад «ісьці на»

Яшчэ адна несумненная прыкмета старэньня — гэта калі вы нечакана для сябе пачынаеце шчыра цікавіцца надвор’ем.

нават самыя экстравэртыўныя тыпы зь векам робяцца інтравэртамі, і на людзкую прысутнасьць у іх узьнікае штосьці накшталт алергіі!

Некалькіх дзён у Галяндыі мне хапіла, каб прыйсьці да высновы, што дзьве найважнейшыя характарыстыкі цывілізацыі — гэта стаўленьне да сьмецьця й да грошай.

Па-мойму, той, хто любіць пагалоўна ўсіх, зусім ня ведае, што такое сапраўдная любоў — як ня мае пачуцьця гумару той, хто сьмяецца зь любога жарту; як ня мае густу той, хто замілоўваецца любой кнігай ці творам мастацтва — ды што там, нават любой жанчынай...