Цитаты из книги Вяртанне да сябе

Как жестоки и беспощадны мы бываем к тем, кто любит нас больше жизни; любит красивых и уродливых, здоровых и искалеченных, удачливых и неприкаянных, умных и глупых, добрых и бессердечных,- к своим матерям; как поздно, как непоправимо поздно мы начинаем ощущать свою вину перед ними...

Усё вяртаецца на свае кругі, трэба толькі не губляць надзеі, не даваць таму чорнаму, што тоіцца ў табе, браць над табой верх. Верыць у дабро і чысціню. Нават насуперак усяму — верыць.

Пакахала жабрака, палюбі і яго торбу.

Лепш кепскія скокі, чым добрыя хаўтуры.

Чалавек, які сам зведаў гора, доўга злосці не трымае.

З чалавекам, які адчувае сябе не зусім такім, як іншыя людзі, жыць лёгка, ён ніколі не імкнецца распальваць спрэчкі, заўсёды гатовы саступіць, прамаўчаць.

Няма, відаць, на свеце нічога больш прыемнага, чым быць добрым без асаблівых намаганняў.

Чалавек жыве, пакуль ён патрэбен іншым.

Валоданне заўсёды нясе ў сабе страту, такі няўмольны закон прыроды.

Ці думаў хто-небудзь над тым, які страшны сродак разбурэння чалавечых душ, якая бязлітасная атрута — тэлефон, калі яго круцяць брудныя рукі?

Жыццё не церпіць падабенстваў.

Чужыя слёзы ў чужыя моры цякуць.

Усе баязліўцы па самой натуры, па глыбіннай сутнасці сваёй здраднікі.

Людская ўдзячнасць — што сонейка позняй восенню: бліснула і няма, схавалася за хмары.