Sept jours pour une éternité...

София оглянулась с намерением поблагодарить незнакомца и ответить ему отказом, но его глаза лишили ее дара речи. Они долго смотрели друг

КОНЕЧНО ЖЕ КНИГА О ЛЮБВИ...

Кнігу ўзяў у “Мінскай абласной бібліятэцы імя Пушкіна”.

Некалі ўжо чытаў Марка Леві «Выкрадальнік ценяў».
Разважанні аб прачытаным. Марк Леві «Сем дзён тварэння», изображение №2

Таму зараз ведаў што прыкладна чакаць ад гэтай кнігі. З большага ўсе атрымалася менавіта так як я і хацеў. Кніга простая…лёгкая, менавіта тое што мне і было патрэбна. Але калі іх параўнаць, то здаецца гэта крышку слабей… Тым не менш мне спадабалася! Чыталася, як ужо казаў вышэй, лёгка, а пры канцы ужо апошняя сотня старонак прыцягвала тым, што было цікава чым жа гэта гісторыя завяршыцца.

Пад час чытання сустрэў рад цікавых момантаў…амаль цытат.

Каб гэтыя самыя цытаты абралі больш значнае значэнне павярхоўна раскажу а чым кніга.

А кніга пра «дабро» і «зло». У кнігі Бог і Сатана паказаны як амаль звычайныя людзі, ну як мінімум жывуць яны сярод людзей, маюць такі самы выгляд і тыя самыя «паводзіны». Пры «нейкіх» абставінах атрымалася так, што яны заключылі пары, якое цягнулася сем дзён і ў якім былі задзейнічаны анёлы з абодвух бакоў. Пад час гэтага пары гэтыя самыя анёлы сустрэнуцца і чым гэта пары завяршыцца вы і даведаецеся пры канцы кнігі.

Калі Сафія дачытала да гэтага месца, Спадар растлумачыў:

- З таго дня, калі яблык ўстала ў яго папярок горла, Люцыфер супраць таго, каб Я даверыў Зямлю чалавеку. Ён увесь час спадзяецца даказаць Мне, што Маё тварэнне гэтага няварта.

Ён жэстам загадаў Сафіі чытаць далей.

"... Любы аналіз палітычнай, эканамічнай і кліматычнага становішча сканчаецца высновай, што Зямлі пагражае пекла".

Словы прама ў цэнтр усяго… З кожным днём мы ўсё больш і больш к гэтаму прыбліжаемся.

У кнізе анёлы з боку «зла» маюць паміж сабой зносіны, так вельмі паказальнымі было апісанне гэтых зносін:

Абяцаючы рэгулярна дакладваць Блезу аб ходзе аперацыі, Лукас нават не стаў скрыжоўваць пальцы. У арганізацыі, дзе ён служыў, падман быў самым надзейным сродкам, якім карысталася начальства, якія жадаюць умацаваць сваю ўладу. Каб спадабацца Прэзідэнту, усе хлусілі напрапалую: адзін аднаму, Яму, нават самім сабе.

Вось хто працаваў у дзяржаўных арганізацыях, я думаю на 100 працэнтаў з гэтым пагадзяцца. Так аб гэтым ні па якіх «тэлеканалах» не будуць нічога казаць, але ўсе аб гэтым ведаюць. Будуць пісаць нейкія «фантастычныя» пісулькі, махаць галовамі, добра ведаючы што праўды ў гэтым амаль няма…але трэба ж працаваць, дзеля таго каб чымсьці апраўдаць свае пасады, заняць час і атрымаць за гэта грошы. Вось такім чынам і развалілася большая частка нашых выдатных-магутных прадпрыемстваў. І калі яны яшчэ і існуюць, то здаецца толькі за кошт таго, што туды ўліваюць грошы з падтрымкай «вышэйшых сіл»… а дзеля чаго? Дзеля таго каб захаваць «працоўныя месцы», здаецца гэта вельмі не правільны падыход, стварыце магчымасць для канкурэнцыі і пераможцам выйдзе той, хто больш разумны і спрытны…той хто хоча працаваць на якасць і дзеля таго каб атрымаць добрыя грошы. І ўсім жа будзе добра, тыя самыя «працоўныя месцы» змогуць перайсці ў іншую арганізацыю… дзе змогуць зарабіць добрыя грошы сабе, а так сама з тых самых грошай заплаціць добрыя падаткі дзеля падтрымкі краіны! Эх…

Вельмі прыемна нешта чытаць і ў тэксце сустракаць «адсылкі» аб нечым такім, што табе добра вядома…

Уключыўшы радыё, яна пашукала ў эфіры, пакуль салон не запоўніў голас Луі Армстронга. «What a wonderful world» была адной з яе любімых песен…
Louis Armstrong..
I see trees of green, red roses too I see them bloom for me and you And I think to myself what a wonderful world. I see skies of blue and clouds of white The bright blessed day, the dark sacred night And I think to myself what a wonderful world. The col
3:01

Было вельмі і вельмі прыемна сустрэць гэтыя радкі, бо мне так сама падабаецца Луі Армстронг і наогул вялікая колькасць амерыканскіх «джазавых» музыкантаў. Як не дзіва, але гэта самая любоў да мяне прышла дзякуючы таму, што некалі ў дзяцінстве мы гралі ў такую гульню як «Mafia» і вось там гучала вялікая колькасць цудоўнай музыкі.

Было вельмі прыемна прачытаць вось такія словы:

Наогул болей не стану намагацца самастойна перакладаць тэкст кніг..бо атрымліваецца поўная ерунда. Буду пакідаць як ёсць..

Тот, кто отыщет свою вторую половинку, становиться совершеннее всего человечества вместе взятого. Человек уникален не сам по себе; если бы Я хотел сделать его таковым, то создал бы человека в единственном числе; но нет, он становится таковым, только когда начинает любить. Возможно, одно человеческое существо несовершенно, но нет на свете ничего более совершенного, чем два любящих друг друга существа.

Ну як тут не пагадзіцца з гэтымі словамі?

Яшчэ адзін цікавы момант пра каханне. Наогул той хто зразумее гэта і той хто знойдзе ў сабе сілы і магчымасці «карыстацца» гэтымі парадамі, той будзе найшаслівейшым чалавекам!!!

София взяла старика под руку и увела его под трап, служивший коридором между офисами. Джулиус облюбовал себе местечко под единственным окном, где в этот поздний час еще горел свет. София знала, что у стариков — свои причуды и любить их — значит не перечить им.

І я бы дабавіў сюды яшчэ тое, што гэта адносіцца не толькі да старыкоў, я бы аднёс гэта да людзей любых узростаў!

Ладна на гэтым і спрынюся. К нізе яшчэ можна сустрэць вялікую колькасць добрых слоў, але калі стала цікава, то вы аб гэтым зможаце прачытаць самастойна! Усім раю данную кнігу як магчымасць для «перадыху» апасля якой небудзь складнай кнігі…гэту вы прачытаецце за пару вечароў, атрымаецце порцыю пазітыўнага настрою і можна далей у перад!

Последнюю книгу Леви я читала почти 8 лет назад! Не знаю то ли дело в "Семь дней творения ", то ли с возрастом писатель стал мне менее интересен... Книга вроде бы неплохая, но мне явно в ней чего-то не хватило!

Сама история в аннотации звучит многообещающе и в общем-то, в ней есть некий скрытой смысл и подтекст : вечные темы - добро и зло, любовь побеждающая все, бог и судьба... Но как - то со второй половины истории события показались мне скомканными, а раскрытие персонажей довольно средним.

Стиль автора легко читается, но признаюсь - именно в таком сюжете мне хотелось больше глубины, непредсказуемости и "пищи для мозга". А все свелось к обычной истории о любви (хоть и с некоторой моралью).

В общем, прочту что-нибудь еще из книг автора, так как эта пока явно не оправдала ожиданий!

Марк Леви на сегодняшний день, входит в число самых популярных писателей Франции, книги автора выходят на 33 языках огромными тиражами. Очередной его роман «Семь дней творения» своего рода притча. Притча о добре и зле, о чудесах и, конечно же, о любви.

Мне нравится творчество Марка Леви, пусть он пишет зачастую о любви, но пишет красиво и параллельно затрагивает множество других жизненно важных тем.
Этот роман, как я уже говорила, называют притчей, ибо главные герои это ангелы, демоны, Бог и Дьявол.
Как это всегда происходит, Бог с Люцифером всё никак не поделят мир, а на пороге уже третье тысячелетие. Кто же будет править миром? Тогда на землю были посланы девушка-ангел и парень-демон, дабы склонить больше человеческих душ к добру или злу. Но всё пошло не по плану, т.к. эти двое встретились, поменяли друг друга (особенно демон преобразился). И, конечно, концовка дюже слащава, приторна, очень предсказуема, но сюжет в целом довольно интересен, я бы сказала даже захватывает.
Тема добра и зла вечна и неисчерпаема. Это тема отлично дополняется с любовью. Если вам хочется отдохнуть или не хватает романтики – эта книга идеальна.
Оценка – 6 из 10. (Сильно слащавый конец)