Люди на болоте. Дыхание грозы

... яе як бы не заўважалі, спачатку таму, што проста не прыкмецілі, а потом, таму, што непрыкметна прывыклі

За далекой далью виделась теперь Ганне свободная, озорная молодость. Все реже и реже воскрешала память картины, события милой давности. И не было времени особенно углубляться в воспоминания, и не было желания: зачем бередить, тревожить душу напрасно. Зачем цепляться за то, что навсегда отошло, уплыло в вечность; когда надо было, собственной волей гнала призраки милой, вольной поры. Сначала с трудом гнала, потом они и сами не очень одолевали, будто уже боялись подступиться.

Пусть говорят, что хотят, человеку рот не завяжешь, если язык свербит. Только ж - разве ей обязательно слушать всех, мало что кому на ум взбредёт!

Зямля, зямля - бяскрайнія разлівы гнілой твані ў нізінах, зыбучыя пясчаныя хвалі на ўзгорках! Яркая, шчодрая і залатая з выгляду, зманлівая, няласкавая да дзяцей сваіх красуня, - колькі жніўняў такіх бачыш ты гэтыя рэдкія, бедныя бабкі на сваіх палосах, слухаеш страшныя думкі куранёўскіх жанцоў і жней!

Ворота дворов быстро открывались, коровы медлительно, со шляхетской важностью, сходились в стадо, оно пестрело, ширилось во всю улицу, наполняло ее мычанием.

Усё лета .... грэлася на сонцы маладзенькая, з тонкім, як дубец, камлём рабіна. ... Людзі ж яе як бы не зауважалі, спачатку таму, што просто не прыкмецілі, а потым таму, што непрыкметна прывыклі.
І неспадзявана адбылося незвычайнае: ціхая, нявідная, у жнівеньскім росквіце рабіна заружавела, зазырчэла якрім, кідкім хараством, гарачым полымем агністных гронак. І не адны вочы,..., глядзелі здзіулена, зачаравана: "Глядзі ты!.."
Як тая рабіна, цвіла у гэтае лета Ганна.

І неспадзявана адбылося незвычайнае: ціхая, нявідная, у жнівеньскім росквіце рабіна заружавела, зазырчэла яркім, кідкім хараством, гарачым полымем агністых гронак. І не адны вочы, не абыякавыя, не ачарсцвелыя ў жыццёвых пакутах да хараства, глядзелі здзіўлена, зачаравана: «Глядзі ты!..»
Як тая рабіна, цвіла ў гэтае лета Ганна. Яшчэ, здаецца, учора была гарэза, падлетак, а вось ужо, глядзіце — у самай добрай пары дзяўчына, у самай красе сваёй! Калі толькі вырасла!

… гэты і сабе раз у тыдзень верыць!

Чалавек - сушчаство. Так сказаць, ен и мошка, и ен - валадар, цар прыроды!