Ваша оценкаВладимир Карпов (1912—1977) принадлежит к старшему поколению белорусских писателей. Его романы «Немиги кровавые берега», «За годом год», «Весенние ливни» и «Сотая молодость» неоднократно издавались на родном языке и на языках народов СССР. Первые два романа переизданы «Советским писателем» в 1976 году.
«Весенние ливни» — повествует о коллективе рабочих и инженеров Минского автозавода. Автор рисует в романе сложные человеческие характеры и сложные конфликты, показывает духовное возмужание рабоч...
Жанры
Рейтинг LiveLib
0
0 оценок
Ваша оценкаРецензии
pro100nataliya2430 мая 2025 г.Как жили? Трудились и любили...
Читать далееХочу сегодня рассказать вам о книге, которая попала ко мне совершенно случайно, я взяла её с полочки книгообмена - Владимр Карпов " Весенние ливни".
Владимир Борисович Карпов - известный белорусский писатель. Его первый роман " За годом год" рассказывал о возрождении из руин города Минска. Роман " Весенние будни" , оказывается, является продолжением, но в тоже время его можно читать, как самостоятельный роман. Эта книга рассказывает о судьбах людей, обычных людей, таких, как были наши родители, мамы и папы, бабушки и дедушки. Эта просто жизненная история , всех вместе и каждого по отдельности. Сначала мне показалось, что героев очень много, но спустя пару глав, я уже прикипела к ним). Чем то схоже с книгой " Сердце на ладони"- хотя, конечно же, уступает во многом, но и интересен по своему.
Обычные семьи, жизни взрослых, судьбы детей, человеческие муравейники, где каждый куда то спешит, что то делает, к чему то стремится.
Очень хорошо показано, на примере одной из героинь - Лëди Шарупич, куда может привести девичья влюблённость, как ещё вчерашний возлюбленный может отречься от тебя, оставив в трудной ситуации, как нелегко жить в осуждении, но жит надо.
Очень хорошо прописаны характеры, то есть мы видим, кто есть кто, кто надёжен, человек слова, а кто ни рыба, ни мясо и сам не знает, чего хочет в жизни!
Роман делится на две книги - какие прекрасные названия! - Дыхание ветра и Благословенные тучи.
Хоть роман и довольно объемный - 445стр, прочитала быстро и легко, потому что было интересно!
В общем, я рада, что такая книга попала мне в руки и скрасила пару вечеров.784
Irina_Tripuzova22 января 2017 г.Бацькі, дзеці і завод
Читать далее"Вясеннія ліўні" — трэцяя кніга з тэтралогіі Уладзіміра Карпава "На перавале стагоддзя".
Калі ў рамане "Нямігі крывавыя берагі" размова ішла аб падполлі і партызанах, а ў "Год за годам" — аб адбудоўванні разбуранага Мінска, то ў "Вясенніх ліўнях" асноўнае месца дзеяння — вялікі аўтазавод (відавочна, меўся на ўвазе МАЗ).
Пераход аповеду ў іншую сферу, ў параўнанні з папярэдняй кнігай, зроблены наступным чынам: Вера Антонаўна, жонка архітэктара Юркевіча, паспела з ім развесціся і выйсці замуж за Сасноўскага, які з"яўляецца галоўным інжынерам МАЗа.
У "Вясенніх ліўнях" зноў сустраеш знаёмых па першаму раману герояў, але гэта іншая "каманда", чым у другім рамане.
Шарупіч, Дзімін, Дора, Комлік, Кашын — усе яны працуюць на заводзе. Змагаюцца: хто за рацыяналізацыю і дабрабыт людзей, хто — за ўласныя выгоды.
Іх дзеці ўжо выраслі, іх гісторыі таксама расказваюцца тут. Вялікае месца аддадзена каханню Лёдзі Шарупіч і Юрыя Юркевіча, якое так непрыгожа скончылася.
Шэраг падрабязнасцей з завадскога жыцця месцамі ператвараюць твор у класічны "вытворчы раман". Але нягледзячы на гэта, чытаць кнігу цікава, бо яна расказвае аб тым як склаўся лёс многіх знаёмых герояў.
7187- Irina_Tripuzova24 января 2017 г.
У пошуках страчанага
Дрэнна, што маладосць — не заслуга...Читать далееІ вось урэшце апошняя, чацвёртая, кніга з цыкла "На перавале стагоддзя" — "Сотая маладосць".
Героі яшчэ больш пасталелі, але па-ранейшаму знаходзяцца ў стане барацьбы за справядлівасць і адстойвання сваіх поглядаў. А таксама ў пошуках маладосці, якая, што ні рабі, адыходзіць усё далей. Прафесар Валахановіч неабдумана паспрабаваў вярнуцца ў малады ўзрост, ажаніўшыся з маладой кабетай. Пісьменніца Валя Верас (цяпер ужо Юркевіч) нібы ўбачыла сябе маладую ў бескампраміснай Лёдзі Шарупіч. Яе муж, архітэктар Васіль Юркевіч, спадзяваўся, што юначы запал і новыя ідэі ў пяцьдзесят год яму падорыць нараджэнне дзіцяці, але гэтага аказалася мала. Спрытная знаёмая ўцягнула Юркевіча ў забароненую сувязь, якая скончылася для яго бальнічным ложкам.
У адпаведнасці з часам, калі разгорваецца дзеянне, закранута тэма сталінскіх рэпрэсій. Рэабілітаваны архітэктар Сярдзюк вяртаецца ў родныя мясціны і даведваецца, што яго дысертацыяй паспелі скарыстацца спрытнюгі, якія, магчыма, і склалі ракавы данос.
Як і ў папярэдніх раманах, пачэснае месца сярод героеў аддадзена самому гораду Мінску. Гэта яму больш чым "бессмяротны горад" пасуе эпітэт "горад сотай маладосці".6149
Цитаты
- Irina_Tripuzova22 января 2017 г.
Грошы згубіш — нічога не страціш. Гонар страціш — многае, вядома, страціш. А вось вытрыманасці не будзе — значыцца, усё прапала...
468 - Irina_Tripuzova22 января 2017 г.
Пагана, калі чалавек усім задаволены. У яго тады і жаданне адно — хай будзе, так як ёсць.
455 - Irina_Tripuzova22 января 2017 г.
Колькі б ні было чалавеку гадоў, трапіўшы ў студэнцкае асяроддзе, той непазбежна маладзее.
428
