Ваша оценкаИзвестному белорусскому писателю Владимиру Карпову - автору ряда сборников повестей, рассказов, очерков - принадлежат и романы "Немиги кровавые берега", "За годом год", "Весенние ливни" и "Сотая молодость" - из цикла "На перевале столетия". Над этой тетралогией писатель работал около двадцати лет, и это лучшее из написанного им.
"Немиги кровавые берега" - многоплановое произведение, в нем прослеживаются трудные пути-дороги, по которым прошли герои романа - белорусские подпольщики и партизаны в ...
Жанры
Рейтинг LiveLib
0
0 оценок
Ваша оценкаХотят прочитать 3
Рецензии
MikeNyADIN1 ноября 2023 г.Читать далее
Мне послышалось: «Создавай же Рай
Прямо здесь, на грешной земле.
Люби, развивайся и созидай,
Помогай – и другим, и себе!
Проживи эту жизнь, чтоб гордился дед,
Чтобы прадед доволен был,
Тем, что ты в суматохе безумных лет
Не сжигаешь, а строишь мосты!
Говори с Людьми от лица Людей,
Обходи других стороной.
Напиши что-то полное светлых идей,
Не испорченное войной…»
© Анна Михайловна Островская
Как сильно я люблю белорусских писателей - моих Иванов: Шамякина, Пташникова, Мележа, так же сильно я разочаровалась в ещё одном белорусском прозаике Владимире Борисовиче Карпове.
Книга долго была в вишлисте, ждала, ждала и дождалась...
Великая Отечественная война 29 августа 1944 года покинула границы Беларуссии, пошла дальше на Запад, оставив коробки, землянки, руины, поломанные судьбы. И вроде бы цель одна - восстановить город, чтоб можно было красиво жить, красиво шить, красиво петь, красиво быть!!! Такая малость - просто быть! Ан нет... Номенклатурные расприи, отсутствие главного героя, заносчивость партизана Урбановича, "розовые мечты" Зоси, парадоксально ложная вера Вали - все это полностью убило желание читать это произведение.
Спасло лишь то, что любимая читалка сменила интерфейс и страницы, кажется, побежали быстрее. А еще, в глобальной сети я отыскала фото Минска образца сентября 1944 года и увидела столицу МАЗов, БЕЛАЗов и йогуртов в руинах. Я находила в немых картинках места, описанные Владимиром Борисовичем. И тут же спорила с прозаиком: ну почему так сухо, по-академически правильно, в некоторых моментах сумбурно идет описание. Оправдывала автора - стиль такой, он бывший партизан, даже в книге пытался не раскрыть доверенной тайны, не ковырять всех кровоточащих ран. А по итогу мы получили сухарный сухарь: собрания, совещания, советы, клеветы, наветы. Один ставит дом посреди проспекта, аппелируя своим военно-патриотическим прошлым, другой снюхался с женой соперника, чтоб быть в центре событий. После внутренних споров с автором, я мысленно спрашивала деда, окончившего войну на Дальнем Востоке: да почему ты дед, не взял получше место для дома, а не посередь деревни? И он мне как бы отвечал: да как же вперёд бежать, коль каждый третий ветеран. Так ответьте мне, Владимир Борисович, кто ж дал т.Урбановичу ставить свои хоромы в районе экономической застройки? Прибытков и его выводок не заслужили хотя б не убогой землянки? Алешка - самодур, заносчивый, явно не вышедший из пубертата, но партизан, разве он не заслужил своего угла? И миллионы минчан... И снова нет...
А к следующему герою отлично подходят слова Леонида Алексеевича Филатова "Нянька гнет меня в дугу, а министр не гу-гу". Уж как только Вера не издевалась над Васенькой, только что в пыточную камеру не водила, а ему все мало! Обоим хотелось дать волшебного пенделя для раскрытия глаз! Жалко было только Юрика, что родители в своем споре совсем забыли о нем. Мои внутренние стяжания продолжаются до сих пор, несправедливо очень многое в этой книге! Хотелось созидания, а по итогу - как плевок в душу!
Памятуя о своей любви к прозе белорусов, дам Карпову еще один шанс.7242
Irina_Tripuzova20 января 2017 г.Як аднаўлялі Мінск
Читать далее"Год за годам" — працяг рамана "Нямігі крывавыя берагі" з тымі ж асноўнымі героямі.
Пасля вызвалення беларускай сталіцы былыя партызаны прымяраюць на сябе мірныя ролі: камісар Зімчук становіцца намеснікам старшыні гарвыканкама, партызанская медсястра Зося вяртаецца да настаўніцкай прафесіі, Валя становіцца студэнткай, а затым супрацоўніцай газеты.
Мірнае жыццё не толькі радуе, але і раскрывае новыя бакі ў характарах тых, хто на вайне быў безумоўна бяястрашным і адважным. Няўлоўны падпольшчык Алешка аказваецца ветрагонам, які не здольны падпарадрадкоўвацца ніякім правілам. Волат-падрыўнік Урбановіч з галавой кідаееца ў будаўніцтва ўласнага дома, адсунуўшы на другі план агульнае сацыялістычнае будаўніцтва, за што яго па тых часах, безумоўна, не ўхвалілі.
Сярод новых герояў — архітэктары і будаўнікі, што ўзяліся аднаўляць Мінск, а дакладней сказаць — будаваць яго занава. Галоўны архітэктар горада Васіль Юркевіч марыць стварыць горад еўрапейскага ўзроўню, якраз такога заслугоўваюць салдаты, вызваліўшыя палову Еўропы. Аднак летуценніку ўстаўляюць палкі ў калёсы амбіцыйныя, але не такія таленавітыя таварышы. Да таго ж гараджан, якія жывуць у зямлянках, цяжка заставіць марыць аб будучых архітэктурных шэдэўрах. Ім патрэбна любое жыллё і як мага хутчэй.
Галоўнай вуліцай Мінска ў рамане называюць Савецкую ( затым — Савецкі праспект), г.зн. Ленінскі праспект (зараз — праспект Францыска Скарыны). Менавіта яе тут "выпрамляюць" і "напраўляюць", ад яе адштурхоўваюцца ўсе буйныя будоўлі. Таму праспект — таксама адзін з герояў гэтага рамана.675- Irina_Tripuzova19 декабря 2016 г.
Час выпрабаванняў
Колькі крыві пралілося на берагах Нямігі нашай? Ракі ўжо той няма, — цячэ недзе ў бятоннай трубе, а берагі ўсё адно крывавыя, ды не заўсёды так будзе. Не можа так быць.Читать далееУ беларускай літаратуры шмат твораў аб Вялікай Айчыннай вайне, але значная частка іх, на жаль, як блізняты, падобныя адно да аднаго. Лес, партызаны, сувязныя, спаленыя вёскі, растраляныя сяляне —вакол гэтага і круцяцца дзясяткі сюжэтаў. Таму чытаць твор, у якім ахват падзей некалькі шырэйшы, сапраўды прыемна.
У рамане "Нямігі крывавыя берагі" распавядаецца не толькі аб справах партызанскіх, але і аб падполлі, аб мінскім гета, нават аб калабрацыяністскай арганізацыя "Беларуская народная самапомач".
Партызанскія камандзіры ў кнізе — не ўсе бездакорна дысцыплінаваныя і ідэйныя. Часам у іх, як у Васіля Рунца, перамагаюць асабістыя амбіцыі і нежаданне падпарадкоўвацца іншым.
Падпольшчыкі, якімі б адданымі справе яны не былі, у любы момант могуць аказацца пад падазрэннем: "А чаму ты на свабодзе, калі іншых арыштавалі?". Даказваць, што ён — "свой", аднаму з галоўных герояў, Міхалу Шарупічу, давялося аж у Маскве.
Парушылі мае стэрэатыпы і старонкі пра гета. Раней думалася, што людзі з гета проста пакорліва і маўкліва чакалі непазбежнай расправы. Аказалася ж, што ў іх была свая падпольная арганізацыя, але, ў той жа час, былі і правакатары, што супрацоўнічалі з фашыстамі.
Добрая кніга. А з героямі яе можна будзе сустрэцца яшчэ неаднаразова, то гэта толькі першы раман з тэтралогіі Карпава "На перавале стагоддзя".5133
