Сестрой назову тишину

Сумрак сгустился,
паук плетется.
Невыносимо
мое сиротство.

Листья желтеют,
летят без звука.
И на земле
у меня нет друга.

ბნელია სივრცე,
ქსელავს ობობა.
და ისევ ვიგრძენ
უმეგობრობა.

სუფევს ფოთლები,
მელანქოლია.
და მეგობრები
მე არ მყოლია.

Снова сердце, волнуясь, бьется.
Снова я ухожу, блуждаю.
Дождь прошел, появилось солнце.
К солнцу руки я простираю.

Прошлой ночью вновь посетили
одинокие откровенья.
Боже мой! помоги, прости мне
эти радостные мгновенья...

მივალ, სხვა დღეა, გულს ამოვიტან
და ისევ მოდის დრო აღელვების.
წვიმდა და უცებ მზე ამოვიდა,
და გავიშვირე მზისკენ ხელები.

მე წუხელ კიდევ ღამე ვათიე
და მოდიოდა ფაქრი ფარული.
ღმერთო!მიშველე და მაპატიე
ეს აღტაცება და სიხარული...

Тьма отнимает последние силы,
взгляд потускнел в ожидании света.
Боже!.. какая меня окружила
темень!.. и как далеко до рассвета.

და ასე ფიქრი უფრო ძნელია,
როცა თვალები ნათელს უცდიან.
ღმერთო! ჩემს ირგვლივ რა სიბნელეა,
ღმერთო!ჩემს ირგვლივ რა ბურუსია?!

1924