В обнимку с одиночеством иду,
Сгущается туман воспоминаний.
Стихи и жизнь - предел моих желаний,
другого не желаю и не жду.
Мне ничего другого не осталось,
не ведал я усталости такой.
Меня стихи возвысят над землей,
смертельна их нечаянная радость.
ვარ ასეთი, ვარ ყოველთვის კენტი,
ჩამოეშვა მოგონების ფარდა.
და, ძვირფასო, მე რა მინდა მეტი
ამ სიცოცხლის და ლექსების გარდა.
შუადღეა და მივდივარ ასე,
არ ველოდი მე ამნაირ მოღლას.
მე ლექსები გამაფრენენ ცაზე,
მე ლექსების სიხარული მომკლავს.
Ваша оценка
