Лепей

Ступае грузна мажная кабета,
А мне ўсё здаецца,
Што мама гэта
З далёкае стараны
Ідзе апярэдзіць сны.
Сьмяецца ранішнім громам лета,
А мне ўсё чуецца,
Мама гэта
За ўсё жыцьцё ўпершыню
Ня хоча чуць цішыню.
Начны небасхіл падпаліла камета,
А мне ўсё мроіцца,
Мама гэта, –
Ёй цемру ў хаце сьвянціць
Дасюль лучынай карціць.
Пакуль жыву я,
Жыве таксама
На гэтым сьвеце
Са мною мама.
Памру – зраблюся
Туманам сінім,
А застануся
Маміным сынам.

Божа, пашлі Беларусі
Ласку з Тваімі вачамі,
Сэрцы суцеш у скрусе,
Зьлітуйся над крывічамі.
Зьнікнуць, Сьвяты, ня дай нам
Ад рукатворнага жаху,
Верацьмем вечным тайнам
Руху Твайго і шляху.
Божа, вярні дадому
Блудныя душы з выгнаньня.
Поперак духу злому
Воля гасподняя стане.
Хай беларус беларуса
Будзе любіць як брата.
Сьветлая імем Ісуса
Наша крывіцкая хата.
Божа, на ўсіх раздарожжах
Нас ад напасьцяў варожых
Твой зьберажэ напамін.
Амін.
1.1.91

Думаеш часта, сустрэнемся там
З тымi, каго табе тут не хапае.
Гэта зямная надзея сляпая
Перадаецца апошнiм гадам.
Там ад душы пагаварыць душа
З душамi тымi,
Бо тут як нямая.
Гэта спадзёўка адчай сунiмае.
Ходзiць сухімі імхамі імша.
Ды забываешся, вязень пакут,
Вораг,
Магчыма, ўжо болей ня люты
Там напаткае цябе,
I таму ты
Просіш, каб лёс затрымаў цябе
Тут.
14.VIII.90

Я вымольваю ў Бога днi,
Я выпрошваю ў Бога хвiлiны.
Божа праведны, Божа адзiны,
За грахi ня дужа вiнi.
Я ў грахах,
Як ёлка ў суках.
Мне iх не абчасаць самому.
Крайна ўдзячны я
Духу сьвятому,
За няпэўнасьць быцьця, за страх.
Божа, як хапае Цябе
Просьбы чуць ад сьвету жывога?
Бо жыцьцё - гэта й ёсць трывога.
Мусiм жыць ня ў хвальбе - у мальбе.
Адасьню я зямны свой сон,
Свой пакiну хоць цень нявiнны.
Божа праведны, Божа адзiны.
Дай яшчэ мне
Хоць жменьку дзён.
25.VII.99