Ваша оценкаВусцішны пакой
Цитаты
Rosio18 февраля 2016 г.Теософы высказали догадку о внушающем благоговейный страх величии космического цикла, в котором весь наш мир и человеческая раса являются лишь временными обитателями. От их намеков на странные проявления давно минувшего кровь застыла бы в жилах, не будь они выражены в терминах, прикрытых успокоительным оптимизмом.
41,5K
Magnolia200127 октября 2025 г.Будучи детьми, мы слушаем сказки и мечтаем, но мысли наши несовершенны. Когда же, став взрослыми, мы пытаемся вернуть детские грезы, мы уже отравлены ядом повседневности, который делает нас скучными и прозаичными.
336- Pedazodesol19 июля 2023 г.
"У нашего героя были крепкие нервы. К тому же его, как и все племя ученых, страстно влекла любая новизна."
343 
Arsveider6 мая 2022 г.Осмотрительность - девиз тех, кто привык то и дело сталкиваться с подлогом и шарлатанством.
3201
Aleksandrovnaa3 января 2021 г.Сколь бессмыслены бывают наши речи, когда мы стремимся придать им особую силу.
399
_Yorshka_31 мая 2020 г.Однако уже в следующий миг взгляд его вновь невольно обратился на тот же гобелен. К величайшему его ужасу и удивлению, голова гигантского коня тем временем изменила положение. Шея его, прежде склоненная словно бы сочувственно над распростертым телом господина, теперь вытянулась в сторону барона. Глаза, прежде невидные, сейчас смотрели осмысленно, совсем по-человечески, и в них странно мерцал яростный багровый огонь; а губы рассвирепевшего коня растянулись, обнажая отвратительный мертвый оскал.
3193
Gulia_S14 августа 2017 г.как это глупо и опрометчиво — судить, велика ли вещь или мала, когда не имеешь мерки для сравнения.
3172
alonso_ferrou10 июля 2015 г.Почти никогда не общаясь с людьми своего круга, он постепенно стал исчезать из поля зрения общества...
3664
al_rise13 декабря 2014 г.ВОСКРЕСЕНЬЕ, 20 марта.
И сегодня могу записать только одно - весь день мы отдавались нашей
великолепной игре.
ПОНЕДЕЛЬНИК, 21 марта.
Весь день в игре.
ВТОРНИК. 22 марта.
Да, сегодня опять все то же самое. Ничего, абсолютно ничего иного.3245
Wild_Iris5 февраля 2014 г.Читать далееНе ведаю, колькі пакаленняў таму мы, што цяпер сталі чаплямі, былі вучонымі людзьмі караля Лагайрэ. Мы не палявалі, не хадзілі ў бітвы, не слухалі казані друідаў, і нават каханне калі і кранала нас, то пал яго быў мімалётны. Друіды й паэты казалі нам, і не раз, пра новага друіда Патрыка. Большасці з іх ён быў ненавісны, а некаторыя лічылі, што ён толькі адзявае вучэнне багоў у новыя сімвалы, ды раілі прывітаць яго. Але мы толькі пазяхалі, слухаючы пра тое. Нарэшце яны прыйшлі з крыкамі, што ён ідзе ў каралеўскі дом, і зноў пачалі сваю спрэчку, але мы не жадалі чуць ні адзін з бакоў, бо вялі ўласную спрэчку аб годнасцях Вялікага ды Малога Памеру Верша. І мы не адчулі трывогі ані калі друіды з кіямі чаравання ў руках прайшлі паўз нашыя дзверы ў бок лясоў, каб спыніць прыхадня, ані калі пасля заходу сонца яны вярнуліся назад, у разарваных адзежах, з горкімі ўскліканнямі. Бо шчоўканне нажоў, што выразалі нашыя думкі агамічным пісьмом, поўніла нас супакоем, а нашая спрэчка - радасцю. Не патрывожылі нас нават натоўпы, што прыйшлі раніцай слухаць, як новы друід навучае пра запаветы свайго бога. Натоўпы мінулі, і той з нас, хто адкладаў нож, каб пацягнуцца ды пазяхнуць, чуў удалечыні голас і ведаў, што гэта навучае ў каралеўскім доме друід Патрык. Але нашыя сэрцы былі глухія, і мы выразалі, і спрачаліся, і чыталі, і перасмейваліся між сабою. Хутка мы пачулі крокі мноства ног, яны набліжаліся, і вось дзве высокія постаці з'явіліся ў дзвярах - адна ў белым, а другая ў чырвоным, быццам вялізная лілея ды агромністы мак; і мы пазналі друіда Патрыка й нашага караля Лагайрэ. Мы адклалі тонкія нажы ды схіліліся перад каралём, але калі адшалахцелі чорна-зялёныя шаты, пачуўся не грубы гучны голас караля, але іншы, дзіўны голас, і ў ім было такое захапленне, быццам ён даносіўся з-зы сцяны друідскага полымя.
- Я вучыў у каралеўскім доме запаведзям Стварыцеля Сусвету, - сказаў голас, - і ад сэрца зямлі да нябёсных вокнаў была вялікая цішыня, і арол у ясным паветры лунаў, не ўзмахваючы крыламі, і рыба ў цёмнай вадзе не варушыла плаўнікамі, і канаплянкі, валавокі ды вераб'і ў зарасніках стрымалі свае балбатлівыя язычкі, і аблокі сталі як белы мармур, і рэкі былі ім нерухомымі люстэркамі, і крэветкі далёкіх мораў замерлі ў цярплівым чаканні, хоць гэта й цяжка, - усё гэта ён называў так, як кароль пералічвае свой народ. - Але шчоўк, шчоўк - усё шчоўкалі вашыя тонкія нажы па дубовых палачках, і ў цішыні свету анёлы скалануліся ад гневу, пачуўшы гэты гук. О маленькія карэньчыкі, заснулыя зімою, вы не абуджаецеся, хоць лета праходзіць над вамі безліччу ног! О вы, што не маеце долі ні ў любові, ні ў песні, ні ў мудрасці, а жывяце ў ценях памяці, дзе ступні анёлаў не кранаюць вашых галоваў, а валасы д'яблаў не сягаюць вашых ступняў, я кладу на вас праклён, каб сталі вы ўзорам на вечныя вякі. Будзеце шэрымі чаплямі, будзеце стаяць задуменна ў шэрай вадзе, узлятаць над светам у час, калі паветра поўніцца ўздыхамі, не помнячы полымя зораў ды не знайшоўшы яшчэ полымя сонца. І будзеце навучаць іншых чапляў, каб яны сталі як вы ды служылі ўзорам на вечныя вякі. І смерць будзе прыходзіць да вас выпадковаю ды непрадбачанаю, і агонь пэўнасці ніколі не наведае вашых сэрцаў.
321