Hij legde de map met schutbladen op tafel en bladerde er afwezig wat in. ‘Ieder boek moet met zo'n blad beginnen,' had hij een keer tegen Meggie gezegd. ‘En liefst donker: donkerrood, donkerblauw, net welke kleur band het boek heeft. Als je het boek dan openslaat is het net als in het theater Je ziet eerst het gordijn, dat trek je opzij en dan begint de voorstelling.

“Мегги не спускала взгляда с лица Сажерука, но на нём ничего не отразилось. По его лицу нельзя было читать мысли, как это получалось с Мо. Это лицо было похоже на закрытую книгу, и Мегги казалось, что всякий, кто хотел прочитать её, получал по рукам.”

Meggie bleef ondertussen naar het gezicht van Stofvinger kijken, maar daar was geen enkele beweging te zien. Je kon zijn gedachten niet echt van zijn voorhoofd aflezen, zoals bij Mo. Het gezicht van Stofvinger was als een dichtgeklapt boek en Meggie had het gevoel dat hij iedereen die erin probeerde te lezen op zijn vingers sloeg.

huisvliegen de enige dieren zijn die ik op mijn ontbijttafel duld...

Soms is het best handig dat ons geheugen niet half zo goed is als dat van boeken. Zonder boeken zouden we vermoedelijk helemaal niets meer weten. Alles zou vergeten zijn: de Trojaanse oorlog, Columbus, Marco Polo, Shakespeare, al die gekke koningen en goden...'

Bezoekers zijn in mijn bibliotheek hoe dan ook niet gewenst. Ze laten alleen maar vingerafdrukken en kaaskorsten in mijn dierbare boeken achter...

“У меня каждая книга в безопасности, – ответила Элинор. – Ты ведь знаешь. Они для меня как дети. Мои чернильные детки, которых я люблю и лелею. Я защищаю их от солнечного света, вытираю с них пыль, охраняю от голодных книжных червей и грязных пальцев”

‘Bij mij is ieder boek goed opgeborgen,' antwoordde Elinor kribbig. ‘Dat weet je. Het zijn mijn kinderen, mijn inktzwarte kinderen, die ik met al mijn liefde vertroetel. Ik weer het zonlicht van hun bladzijden, stof ze af en bescherm ze tegen hongerige boekenwormen en vieze mensenvingers...'

‘Ja, Elinor is behoorlijk rijk,' zei Mo en hij trok Meggie bij het hek weg. ‘Maar waarschijnlijk zal ze ooit zo arm als een kerkrat sterven, omdat ze al haar geld aan boeken uitgeeft. Ik ben bang dat ze zonder aarzelen haar ziel zou verkopen als de duivel haar het juiste boek zou aanbieden.'

‘Achter het Wilde Woud ligt de Wijde Wereld,' zei de rat. ‘En dat is iets wat van geen belang is, niet voor jou en niet voor mij. Ik ben er nooit geweest, en ik zal er nooit naartoe gaan, en jij ook niet, als je tenminste een greintje verstand bezit.'

– Kenneth Grahame, De wind in de wilgen

‘Tjonge, wat heb je dáár ingestopt? Dakpannen?' vroeg Mo toen hij de boekenkist van Meggie het huis uit droeg.

‘Jij zegt het toch zelf altijd: boeken moeten zwaar zijn, omdat de hele wereld erin zit,' antwoordde Meggie...

“Он подбрасывал её высоко в воздух, носил на плечах или учил, как из перьев дрозда сделать закладку. Но он никогда не читал ей. Ни разу, ни слова, сколько бы она ни клала ему на колени книгу. Поэтому Мегги пришлось самой учиться разбирать эти чёрные значки, открывать для себя этот волшебный мир…”

Hij had haar hoog in de lucht gegooid, op zijn schouders door het huis gedragen en haar geleerd hoe je van de veren van een merel een boekenlegger kunt maken. Maar voorgelezen had hij haar nooit. Niet één keer, niet één woord, hoe vaak ze de boeken ook op zijn schoot had gelegd. Dus had Meggie zichzelf moeten leren om de zwarte tekens te ontcijferen, de schatkist te openen...

“– Пожалуй, она немного смешная, – улыбнулся Мо, – но ты с ней подружишься. У Элинор чудесные книги.”

Mo lachte. ‘Een beetje raar is ze wel, maar je zult best met haar kunnen opschieten. Ze heeft echt prachtige boeken.'

Meggie vond ‘boekbinder' niet echt een goede benaming voor Mo's werk. Daarom had ze een paar jaar geleden een bord voor op zijn werkplaatsdeur gemaakt, met daarop de tekst: Mortimer Folchart, Boekendokter.