Meggie hing aan zijn lippen, alsof ze de woorden tevoorschijn wilde trekken.

"Heb je die boeken gelezen? Prachtig. Vooral op regenachtige dagen."

Met verhalen waar elfen, dwergen en dergelijke in voorkomen, heb ik niet zoveel. Hoewel ik er niets tegen zou hebben om er een paar in mijn tuin te hebben.'

tenslotte schrijf je een verhaal toch omdat je wilt dat het gelezen wordt, of niet soms?

Soms helpt het om kwaad te worden, als je je van verdriet geen raad meer weet.

“Мо любил шоколад до безумия. Самый занюханный шоколадный Дед Мороз не чувствовал себя при нём в безопасности. Мегги отломила от плитки кусочек и засунула в рот, но вкуса не ощутила. Только вкус беды.”

Mo was dol op chocola. Zelfs de mufste chocoladesinterklaas was voor hem niet veilig Meggie brak een stukje van de reep en stak het in haar mond, maar het smaakte nergens naar. Alleen maar naar verdriet.

Een zware, schrijnende boekenziekte stroomt door de ziel Wat een schande om aan deze plompe massa papier, drukwerk en gevoelens van dode mannen vast te zitten. Zou het niet beter zijn, edeler en moediger om het vuilnis te laten liggen waar het ligt, en de wijde wereld in te stappen ... als een vrije, ongeremde, analfabetische Superman?

– Solomon Eagle, Moving a Library (In: A gentle madness)

“– Правда, – сказала она. – Он больше тревожился о книге, чем обо мне.
На это Элинор возразить было нечего. Её собственный отец всегда был твёрдо уверен, что о книгах надо заботиться больше, чем о детях. И когда он внезапно умер, ей и двум её сёстрам казалось, будто он просто, как прежде, сидел себе в библиотеке и вытирал пыль со своих книг.”

‘Klopt!' zei ze zacht. ‘Hij maakte zich meer zorgen om dat boek dan om mij.'

Elinor wist niet wat ze daarop moest zeggen. Haar eigen vader was er altijd rotsvast van overtuigd dat je je om boeken meer zorgen moest maken dan om kinderen. En toen hij plotseling overleden was, hadden zij en haar twee zussen nog jarenlang het gevoel dat hij, zoals altijd, in de bibliotheek zijn boeken aan het afstoffen was.

“– Золотце моё, – проговорила наконец бабушка, – а ты не жалеешь, что до конца жизни тебе придётся остаться мышкой?
– Я совсем не думаю об этом, – ответил я. – Разве это важно, кто ты и как выглядишь, пока тебя любят?
Р. Даль. Ведьмы”

Excerpt From: Функе, Корнелия. “Функе К. Чернильное сердце.” Росмэн-Пресс, 2005. iBooks.
This material may be protected by copyright.

‘Lieverd,' zei ze tenslotte, ‘weet je zeker dat je het niet erg vindt de rest van je leven een muis te zijn?'

‘Helemaal niet,' zei ik. ‘Het doet er niet toe wie je bent of wat je bent, als er maar iemand is die van je houdt.'

– Roald Dahl, De heksen

Duizend vijanden buiten zijn beter dan één in huis.

– Arabisch spreekwoord

‘Hoor je hoe stil het is?' Stofvinger zette de recorder stop. Het was alsof de nachtelijke stilte Meggies oren dichtstopte met watten.

Tot Meggies verbazing droeg ze een lang gebloemd nachthemd. Het maakte haar jonger, bijna een meisje dat op een morgen met vouwen in haar gezicht wakker was geworden.

‘Onthoud mijn raad: begin nooit aan een passie waarvoor je geld niet toereikend is. Het knaagt aan je hart als een boekenworm.

Het spijt me, maar ik heb gewoon geen geduld voor dat vervelende gekook...