Минск и ворон, Париж и призрак

Сейчас начну развешивать ярлыки:)

В содержании указано, что первые две вещи – романы, но для романов они слишком кроткие. Но как написано, так и будем считать.

Романы:

- Юргон — темное городское мистическое фэнтези про мужика, у которого не стоит. Прокляли его так замысловато. Да и поделом.

- Мінск і воран, Парыж і здань — темное фэнтези, местами городское, про месть. На мой взгляд, бессмысленную. Действие происходит в двух временных пластах: где-то на уровне ВКЛ и в наши дни. Ну и мистика сюда же.

Повести:

- Я і Прарок-Уродка — сюрреалистичная мистическая темная фэнтези-повесть про похищение тел, проклятье и взаимоотношения полов. Лучшая вещь из сборника, просто шикарная. Чем-то напомнило Ролана Топора и его «Жильца».

- Раздарожаны саракоўнік — внезапно вполне себе реалистичная повесть про — кого бы вы думали? — сорокалетнего мужчину, который был весьма раздражен. В названии вся соль. А внутри есть прекрасное размышление о том, почему пить в одиночестве – это хорошо.

Рассказы:

- Верасава вечнасць — легенда об испытании наших предков.

• Крывавы прысмак — про смерть колдуна. В лучших фольклорных традициях, а колдунов там совсем не любили.
• Ейны боль — а вот не помню, про что, давно читала.

  Итого: смело рекомендую, автор великолепен.

У беларускай літаратуры ўжо складаецца цэлая плыня містычнай прозы. Калі ў асобных аўтараў ёсць толькі па некалькі твораў у гэтым жанры, то Анатоль Казлоў тут ужо бадай класік. Практычна ва ўсёй яго прозе прысутнічае міфалагізацыя і містыфікацыя ў спалучэнні з сённяшнім звычайным жыццем. Найбольш паказальная ў гэтым плане яго кніга “Юргон”. Кніга складаецца з двух невялікіх раманаў, двух аповесцяў і трох апавяданняў. Усе яны аб’яднаныя прысутнасцю містычнага.

Раман “Юргон” апавядае пра сённяшні дзень, герой твора вядзе бязладнае палавое жыццё і ўрэшце яго ссурочылі. Больш складаны ў сюжэтным плане другі раман – “Мінск і воран, Парыж і здань”. Падзеі ў ім адбываюцца ў двух часовых вымярэннях: недзе за часамі Вялікага княства літоўскага і ў нашыя дні. Тут ужо галоўныя жарсці адбываюцца ў справе помсты.

Але бадай самы містычны твор кнігі невялікае апавяданне “Крывавы прысмак”, у якім падзеі адбываюцца каля хаты вядзьмака Петрука. Смерць з нябожчыкамі штурмуе хату ведзьмака, каб забраць яго з сабой. А абараняе ведзьмака Гундзіла са сваімі нячысцікамі. У рэшце-рэшт Смерць аказалася мацнейшай.

Насамрэч аўтар не проста хоча пастрашыць чытача, ён імкнецца давесці, што ўсё ў гэтым свеце мае таемныя сувязі, што нават грахі продкаў перадаюцца нашчадкам. Аўтар верыць, што існуюць паранармальныя з’явы, што ёсць каналы сувязі паміж гэтым і тым светам. Што крыўды, злачыствы і слёзы назапашваюцца і затым абрыньваюцца новымі бедамі.

Такім чынам годнае жыццё як асобнага чалавека, так і краіны залежыць ад маральнага стану грамадства, ад таго, якія дамінантныя сілы вядуць рэй у грамадстве, і калі цёмным сілам не супрацьстаяць, то адмоўныя наступствы ўрэшце-рэшт адчуе кожны.

Неожиданный опыт. Роман на 80 страниц... вот только вроде вчитался, а тут, оп, и конец. Сама же книга оказалось довольно интересной, вот только очень скоротечной. Каждую маленькую часть, на мой взгляд, можно было бы сделать больше, расширить и углубить.

Что касается самого сюжета, то мне очень жаль главного героя - Юргона, несмотря на размер произведения, он очень хорошо прописан. Ведь печальный опыт его "болезни" так ничему его и не научил. Жаль его самого и его существование, ведь заманить девушку в свое логово, насытиться ей, и выкинуть как ненужную игрушку - вот главные его задачи. Юргон зациклен, зациклен, как мне показалось, в первую очередь на себе. Он не видит и не понимает окружающего мира. Ведь для него главным является только он сам.

Флэшмоб 2012 3/15