Цитаты из книги Афганец

Ведаеце, мы былі абдзелены ў нашым жыцці дабрынёй, можа быць, таму так даражылі яе малою рэштай, якая нам дасталася. І якой мы стараліся надзяляць іншых.

Навучаны жыццём, ён ужо разумеў, што за ўсё трэба плаціць — за добрае і за кепскае, якія так моцна звязаны ў гэтым жыцці. Але ўся справа ў тым: хто плоціць? Плоціць, канечне ж, той, хто менш за ўсіх вінаваты, хто не разлічвае на выгаду, хто ад нараджэння схільны даваць, у адрозненне ад тых, хто навучыўся браць ды патрабаваць з іншых.

чалавеку ўласціва такое атавістычнае пачуццё — насалода чужымі пакутамі.

Знаеш, каб ацаніць яечню, не абавязкова самому несці яйкі.

Незразумелая, складаная, супярэчлівая істота — чалавек!

Шкадаванне — патрэбна слабым.

Не будзем шкадаваць мы, не пашкадуюць і нас.

Калі нічога немагчыма зрабіць, трэба сабраць сілы, каб застацца сабой.

Верыць у бога — зусім не значыць старанна маліцца ці рэгулярна выконваць абрады. Гэта хутчэй — мець бога ў душы. І паступаць адпаведна. Адпаведна сумленню, гэта знычыць па-боску.

Чалавек заўжды спадзяецца. Нават наперакор розуму.

вымусілі мяне зразумець, што людзі дзеляцца не па саслоўнай ці класавай прыналежнасці, не па прафесіях і пасадах, а на добрых і злосных і што на аднаго добрага ў жыцці трапляе дзесяць злосных.

Той, хто мяркуе здалёку ці праз нейкі час, заўжды мяркуе болей разумна, але ці болей сумленна - во ў чым пытанне.

Страціць дарослага сына - што можа быць горай для маці?

У кожнага чалавека павінны быць свае сакрэты.

Усё роўна вайна хітрэй за цябе. Яе не перахітрыш.

каму чаго хочацца, таму бог таго і не дае

Я так лічу: што Смаленшчына, што Беларусь - адзін чорт. Бульбянікі.

Берагчы заўжды ўсіх трэба. Кожнаму адно жыццё адмерана.

Великое это дело - человеческая открытость, правдивая исповедь без тени расчета, желания подать себя лучше, чем ты есть в действительности.