Цитаты из книги Идиот

Не было пятна на этой грязной стене, которого бы я не заучил. Проклятая стена!

Лизавета Прокофьевна теперь осталась с вами, потому что вы больны, – если вы только в самом деле умираете, – так сказать, из сострадания, из-за ваших жалких слов, сударь, и что никакая грязь ни в каком случае не может пристать к ее имени, качествам и значению…

– Я пришёл вас предупредить: во-первых, мне денег взаймы не давать, потому что я непременно буду просить.

...с лицом не то чтобы очень красивым, но заключавшим в себе тайну нравиться без красоты и до страсти привлекать к себе.

Ко всем мучениям его недоставало зависти. Она вдруг укусила его в самое сердце.

— Да, хороша, — проговорила она наконец, — очень даже. Я два раза её видела, только издали. Так вы такую-то красоту цените? — обратилась она вдруг к князю.
— Да… такую… — отвечал князь с некоторым усилием.
— То-есть именно такую?
— Именно такую.
— За что?
— В этом лице… страдания много… — проговорил князь, как бы невольно, как бы сам с собою говоря, а не на вопрос отвечая.

– Этот князь, может быть, большой плут, а вовсе не идиот, – шепнула она Аглае.

Գլխավորը սիրտն է, իսկ մնացածը դատարկ բան է:

Մի ակնթարթն իսկ չի կարելի կոպեկի արժեքով գնահատել, և երբեմն հինգ րոպեն գանձից էլ թանկ է:

Նա նրան այնքան էր հարգում ու երբեմն այնքան էր վախենում նրանից, որ նույնիսկ սիրում էր:

Ժամանակը ներում էր, ժամանակն ամեն ինչ ներում էր…

Չէ որ գլխավոր, ամենաիսկական ցավը, գուցե, վերքերի մեջ չէ, այլ գուցե նրա, որ գիտես՝ ահա մեկ ժամից, հետո տասը րոպեից, հետո արդեն կես րոպեից, հետո հիմա, հենց հիմա, հոգին դուրս կթռչի մարմնից, և այլևս չես կարող մարդ լինել...

Ժամանակին հավատա, ամեն ինչ կանցնի:

Մարդիկ հենց ստեղծված են, որ իրար տանջեն:

Կարելի է գողանալ, գող չլինելով հանդերձ:

- Նա, ով ներում է ապտակը և մենամարտի չի կանչում, սրիկա է:

- Մեր ժամանակի ու ցեղի մարդու համար ոչինչ ավելի վիրավորական չկա, քան այն, որ նրան ասեն, թե նա ինքնատիպ չէ, բնավորութամբ թույլ է, առանց հատուկ տաղանդների է և սովորական մարդ է:

- Սիրտ ունեցող, բայց անխելք կինն էլ դժբախտ է, խելացի, բայց անսիրտ կինն էլ է դժբախտ: Հին ճշմարտություն է: Ահա ես սիրտ ունեցող անխելք կին եմ, իսկ դու խելացի անսիրտ կին ես. և մենք երկուսս էլ դժբախտ ենք, երկուսս էլ տառապում ենք:

Ես ուզում եմ գոնե մեկ մարդու հետ խոսել ամեն ինչի մասին այնպես, ինչպես ինքս ինձ հետ:

- Աստված որոնում է մարդկանց, իհարկե, լավ մարդկանց, իսկ չար ու կամակոր մարդիկ նրան պետք չեն, հատկապես կամակոր մարդիկ, որոնք այսօր մի բան են վճռում, իսկ վաղն ուրիշ բան ասում: