Возера радасці

За все наши действия, даже самые правильные, - особенно правильные!-приходится платить.

Если бы люди чаще смотрели на прячущееся за горизонт солнце, они никогда бы не изобрели телевизора. Он бы им не понадобился.

У 1998 годзе ступень сур’езнасці чалавека вымяралася наяўнасцю сотавага тэлефона. Цяпер – яго адсутнасцю.

Навіны пра нашых былых спачатку разрываюць нам вантробы, потым — пакідаюць шнары, пасля — драпіны, а ўрэшце на іх перастае рэагаваць нават скура. Вось бы яшчэ зразумець, ці рэч у тым, што яны перастаюць быць значнымі, або ў тым, што ўсё самае чалавечае ў нас адмірае. забітае гэтымі навінамі.

Чалавека састарвае кожны новы перажыты чалавек.

Усім нам бракуе аднаго. Усім,хто жыве тут. Табе, мне, кожнаму! У нас неяк глабальна не склалася с радасцю. Гора – стае, абыякавасці, зайдрасці, усякай дробнай чорнай дрэні – хоць дарма аддавай. Прычым – што цяпер, што пасля Крэўскай уніі… А вось радасці – чыстай радасці, такой, якая мусіць быць у дзяцінстве – тут няма нават у дзяцей! Паглядзі на іх твары!

Такая мінская традыцыя: толькі месца робіцца важнай часткай нечага жыцця (напрыклад – самай цёплай згадкай пра юнацтва), як яго перарабляюць.

Добрыя людзі часта саромеюцца сваіх чыстых жаданняў

Розум не пазбаўляе чалавека ад думкі пра тое, што знаходзіцца па-за яго межамі.

Любы горад – гэта найперш людзі, якія табе яго паказваюць.

Алкаголь робіць сваю справу: язык развязаны, плынь мудрасці цячэ, як піўныя бутэлькі па канвееры – толькі паспявай здымаць.

Веі снягуркі настолькі багата змазаныя тушчу, што да іх можна прыляпіць часопіс Cosmopolitan. І будзе трымацца.

Вецер робіць слабое моцным і моцнае – слабым.

Яся падымаецца на другі паверх, разумеючы, што зараз гэты дзіўны сон, у які яе закінула вавілонская латарэя, выйдзе ў свій перыгелій, і што рэчаіснасць гэткая ж пранізліва экзатычная, як культура каўбояў амерыканскага Тэхаса, але пакуль зусім не вывучаная ні антраполагамі, ні астраномамі, ні псіхіятарамі.

Ні працы,ні прафесійнай мары, ні ідэй пра тое, як абараніць тых, каго больш няма каму шкадаваць, Яся не мае. Няма пэўнасці і ў тым, што ўсе, каго яна збіралася бараніць, хочуць быць выратаванымі: літаральна кожны бяздольны навокал паспеў купіць нямецкі корч, паставіць шклопакеты на кухні і адкладнасці на летні адпачынак у Анталіі.

самае глыбокае разуменне механізмаў алкагалізму не ратуе ад уздзеяння іх на цябе.

У беларускай мове няма канчаткаў, што перадаюць не множны, не адзіночны, а нулявы лік. У аніводнай мове свету няма.

На полісе запісаны і абведзены кругалсуткавы тэлефон, на які можна званіць у выпадку ўзнікнення праблем. Не так ужо і мала для чалавека, які ў такім выпадку не можа патэлефанаваць бацькам.