Цитаты из книги Вясеннія ліўні

Грошы згубіш — нічога не страціш. Гонар страціш — многае, вядома, страціш. А вось вытрыманасці не будзе — значыцца, усё прапала...

Пагана, калі чалавек усім задаволены. У яго тады і жаданне адно — хай будзе, так як ёсць.

Колькі б ні было чалавеку гадоў, трапіўшы ў студэнцкае асяроддзе, той непазбежна маладзее.

Жыццё пражыць — не мех пашыць.

Аб вартасцях чалавека мяркуюць па ягонай працы і дзецях.

Мужчына ў сям"і — як слуп у плоце. Упадзе слуп — паваліцца ўвесь плот.

Калі чалавек звыкаецца з навакольным, ён перастае востра адчуваць яго. Не так ужо радуюць поспехі, не вельмі засмучаюць промахі, бо тое і другое, перажытае не раз, становіцца будзённым.

Абразу пераносіць наогул цяжка. Цярпець жа яе ад чалавека нявартага яшчэцяжэй.

Усе стараюцца, каб было лепш. Але не ў кожнага так выходзіць

Ёсць людзі, якія робяцца дабрэйшымі, калі іх паб"юць. Адказнасць, пра якую напомнілі, прымушае іх часцей азірацца.

Старэючы, прыгажэе толькі дуб... Прырода стварыла чалавека, але на запасныя часткі для яго забылася.

Няпэўнасць, навіснуўшы над чалавекам, прымушае яго шукаць выйсце-паратунак.

А што такое руціна? Гэта і ёсць боязь беспарадку ды лішніх клопатаў.

Жанчына, калі толькі моцна захоча, насуперак усяму можа прымусіць сябе быць здаровай, прыгожай, можа зрабіць такімі і другіх.