Цитаты из книги Der Idiot

Ումից վախենում ես, նրան չես արհամարում:

- Բայց հիմա ես ի՞նչ ապուշ եմ, երբ հասկանում եմ, որ ինձ ապուշի տեղ են դնում:

- Գլխավորն այն է, որ արդեն փոխվել է իմ ողջ կյանքը: Ես նստել էի վագոնում և մտածում էի. «Հիմա ես գնում եմ մարդկանց մոտ. գուցե ես ոչինչ չգիտեմ, բայց սկսվել է մի նոր կյանք»: Ես որոշել եմ իմ գործը կատարել ազնվորեն ու հաստատակամ: Թերևս մարդկանց հետ ինձ համար ձանձրալի ու ծանր կլինի: Որոշել եմ բոլորի հետ նախապես քաղաքավարի ու անկեղծ լինել. չէ՞ որ ոք ոք ավելին չի պահանջի ինձնից:

- Երեխաների հետ շփվելուց հետո ես հասկանալ չէի կարող, թե ինչպես են թախծում և ինչու են թախծում մարդիկ:

- Ինձ թվում էր, որ եթե մարդ շարունակ գնա ուղիղ, գնա երկար-երկար և անցնի ահա այն գծի հետևը, հենց այն գծի, որտեղ երկինքն ու երկիրը հանդիպում են իրար, ապա այնտեղ է հարցի ամբողջ լուծումը, և անմիջապես նոր կյանք կտեսնես:

-Ես միշտ բարի եմ, և դա իմ միակ թերությունն է, որովհետև պետք չէ միշտ բարի լինել:

Կրքով շատ տարված մարդը,, մանավանդ, եթե նա տարիքն առած է, բոլորովին կուրանում է և պատրաստ է հույս տածել այնտեղ, որտեղ դա բոլորովին չկա. դեռ ավելին, խելքը կորցնում է  գործում է փոքր երեխայի պես, թեկուզև խելքի ծով լինի:

Ցրվածության պատճառը գալիս է երևակայության հավելուրդից:

Աղքատությունը արատ չէ:

Всё ещё продолжалась оттепель; унылый, тёплый, гнилой, ветер свистал по улицам, экипажи шлепали в грязи...

Их было человек сорок с лишком школьников, - стали её дразнить и даже грязью в неё кидали

В эту минуту мы стояли на мосту, облокотившись на перила, и глядели на Неву. — А знаете ли, что мне пришло в голову, — сказал я, нагнувшись еще более над перилами. — Неужто броситься в воду?

И какая ты наглая, я тебе скажу, тварь! Ну, вот так и знал, что какая-нибудь вот этакая тварь так тотчас же и повиснет!...

...Я и ростом мал, и одет как холуй, и стою, молчу, на нее глаза палю, потому стыдно.

И если бы сам Шнейдер явился теперь из Швейцарии взглянуть на своего бывшего ученика и пациента, то и он, вспомнив то состояние, в котором бывал иногда князь в первый год лечения своего в Швейцарии, махнул бы рукой и сказал бы, как тогда: "Идиот!"

... “Слишком шумно и промышленно становится в человечестве, мало спокойствия духовного”, жалуется один удалившийся мыслитель. “Пусть, но стук телег, подвозящих хлеб голодному человечеству, может быть, лучше спокойствия духовного”, отвечает тому победительно другой...

"Сам по себе этот восемнадцатилетний, истощенный болезнью мальчик казался слаб как сорванный с дерева дрожащий листик;"