Tyll

Наша мова - гэта пакуль што блытаніна з дыялектаў, - сказаў Флемінг. - Калі не ведаеш, як працягнуць сказ, вышукваеш патрэбнае слова ў лацінскай, італьянскай ці нават французскай, ды і сказы закручваюцца неяк падобна да лацінскай манеры. Але гэта зменіцца! Мову трэба песціць і даглядаць, трэба ёй дапамагчы, і яна расквітнее! А дапамагаць ёй - гэта складаць вершы... Калі пачынаеш сказ па-нямецку, трэба прымушаць сябе па-нямецку яго і скончыць!

- А ведаеш, што лепш? Яшчэ лепш, чым ціхамірна памерці?

• Скажы.
• Не паміраць, маленькая Ліз. Гэта нашмат лепш.

Нешта паабяцаць - гэта ж амаль нічога не каштавала.

Мы ніколі не робім саступак, пакуль моцныя.

І вось сяджу я, думала яна, каралева Багеміі, курфюрстка Пфальцкая, дачка англійскага караля, пляменніца дацкага караля, стрыечная ўнучка Лізаветы-нявінніцы, унучка Марыі Шатландскай, і не магу дастаць дроў.

Цяпер лепшыя часы. Раней вас усіх спальвалі. Гэта доўга, гжта непрыгожа. Але павешанне - нішто сабе. Гэта хутка. Ты падымаешся на памост і не паспяваеш азірнуцца, як ужо стаіш перад Творцам. Спаляць цябе толькі потым, але ж ты памрэш ужо, табе гэта не будзе замінаць, вось пабачыш.

- Працэс завершаны. Нестае толькі прысуду. Абвінавачаны прызнаўся.

• Але пэўна ж пад катаваннямі?
• Безумоўга, - выкрыквае доктар Тэзімонд. - З чаго б яму іначай у нечым прызнавацца! Без катаванняў ніхто ні ў чым не прызнаецца!
• А пад катаваннямі прызнаецца кожны.
• Дзякуй богу, так!
• Нават невінаваты.

Кат умее развязваць языкі, але што яму рабіць з тым, хто балбоча і балбоча і каму даволі драбніцы, каб пачаць пярэчыць самому сабе, як быццам Арыстоцель і не пісаў нічога пра логіку?

Смотреть надо уметь, понял? Это самое главное: смотри! Смотри и понимай людей. Это нетрудно. Люди просты. Они не хотят ничего особенного, просто каждый хочет на свой манер. И если ты поймешь, на какой манер человек чего-то хочет, то надо только точно так же захотеть, а тело уж само подстроится, и голос сам изменится, и глаза будут смотреть как надо.

Она чувствует, что нельзя задумываться, иначе ее покинет решимость, иначе она останется здесь, как положено; но он прав, можно просто взять и уйти. Все думают, что нельзя, а на самом деле ничто тебя не держит.

Сутнасць шлюбу не толькi ў‎ нараджэннi дзяцей, яна складаецца таксама з усiх раненняў‎, нанесеных адно аднаму, з усiх памылак, зробленых разам, з рэчаў‎, за якiя носiш крыў‎ду ў‎сё жыццё.

...весело было думать, что великие умирают, а мы живы;

"...все время нужно упражняться, и чтобы рядом был учитель, который тебе не спустит с рук ни единой ошибки, сами себе-то мы все спускаем, с собой-то мы добренькие, так что нужен учитель, чтобы давал тебе пинки и подзатыльники, и смеялся над тобой, и говорил тебе, что ты бездарь и никогда не справишься."

Сутнасць шлюбу не толькі ў нараджэнні дзяцей, яна складаецца таксама з усіх раненняў, нанесеных адно аднаму, з усіх памылак, зробленых разам, з рэчаў, за якія носіш крыўду ўсё жыццё.

Нешта паабяцаць – гэта ж амаль нічога не каштавала; пакуль ты пазбаўлены ўлады, нікому не трэба трымаць слова, але калі ты раптам зноў падымешся, то прыгадаеш пра тых, хто ў цяжкія часы быў поруч з табой.

На сцэне людзі такія, як ёсць, цалкам сапраўдныя, дарэшты празрыстыя.

Калі да цябе дрэнна ставяцца дома, то гэта лепш, чым калі гэта здараецца ў іншых месцах.