Садомская яблыня

Дзяцінства было толькі рэпетыцыяй да шоу, сцэнар якога даўно зацверджаны, і мне ў гэтым сцэнары адведзена роля, прычым раз і назаўжды.

Трэскаецца нават цагляны мур, чалавек значна больш трывалы. Некаторыя людзі змайстраваныя, як добрае аўто: калі адна частка вашага «я» варагуе з другой, а жыць з нейкіх прычын неабходна, спрацоўваюць падушкі бяспекі. Усе вашы пачуцці нібы падушкай задушаныя. Калі доўга быць стрыманай, становішся неадчувальнай. Як мур.

З цягам часу я перастала верыць у перамены.

Дзяўчынкі сталеюць зарана; некаторыя хлопчыкі не сталеюць ніколі.

Чалавек нараджаецца відушчым, потым яго асляпляюць наўмысна, з асаблівай упартасцю, калі чалавек жанчына. Паўжыцця траціш на тое, каб гэта зразумець; але, зразумеўшы, аказваешся ў такой адзіноце і пустэчы, што стараешся як мага хутчэй начапіць якія-небудзь акуляры хобі, рэлігіі альбо жарсці. Забыцца на жыццё.

Маніпуляваць хлопчыкамі — першае, чаму вучаць дзяўчынак яшчэ ў яслях, а потым мы апгрэйдзімся і пачынаем хлусіць усім навокал, і ў першую чаргу самім сабе. Бо іншага нам не застаецца.

У сорак з гакам дакладна ведаеш: светаў зусім не два і нават не дваццаць два.

Нам не "дзень цвярозасці" патрэбны, а цвярозае жыццё!

У нашым цудоўным свеце ахвотна плацяць за згоду быць нікім, але ніколі не заплацяць за індывідуальнасць.

Мае намаганні нікому не патрэбныя там, дзе вал правит бал.