Цитаты из книги Kuritöö ja karistus

Слова ещё не дело.

… сострадание в наше время даже наукой воспрещено…

• бедность не порок, это истина … Но нищета, милостивый государь, нищета - порок-с. В бедности вы ещё сохраняете своё благородство врождённых чувств, в нищите же никогда и никто.

сходится ли подобное душевное настроение, то есть взвизги, хохот, ребяческая драка под воротами, - с топорами, с кровью, с злодейскою хитростью, осторожностью, грабежом?

Не рассудок, так бес!

Друг мой, – сказал бы я ей, – я тебя люблю, но еще сверх того желаю, чтобы ты меня уважала, – вот!

Слышно было, как она отперла комод. «Должно быть, верхний ящик, — соображал он. — Ключи она, стало быть, в правом кармане носит... Все на одной связке, в стальном кольце... И там один ключ есть всех больше, втрое, с зубчатою бородкой, конечно, не от комода... Стало быть, есть еще какая-нибудь шкатулка, али укладка... Вот это любопытно. У укладок всё такие ключи... А впрочем, как это подло всё...»

Головной убор, это, брат, самая первейшая вещь в костюме, своего рода рекомендация. Толстяков, мой приятель, каждый раз принужден снимать свою покрышку, входя куда-нибудь в общее место, где все другие в шляпах и фуражках стоят. Все думают, что он от рабских чувств, а он просто оттого, что своего гнезда птичьего стыдится: стыдливый такой человек!

Իշխանությունը տրվում է միայն նրան, ով համարձակվում է կռանալ և վերցնել այն:

Բնությունը հայելի է, ամենաթափանցիկ հայելի, նայիր դրան և հիացիր:

Ստելը միշտ էլ կարելի է ներել. ստելը վտանգավոր չէ, որովհետև դեպի ճշմարտությունն է տանում:

Աշխարհում շիտակությունից ավելի դժվար և շողոքորթությունից ավելի հեշտ բան չկա...

Հիվանդագին վիճակում երազները հաճախ աչքի են ընկնում արտասովոր ցայտունությամբ, պայծառությամբ ու խիստ նմանվում են իրականության:

Տանջանքն ու ցավը միշտ էլ պարտադիր են լայն գիտակցության և խոր սրտի համար:

Մինչև վերջին մոմենտը մարդուն զարդարում են սիրամարգի փետուրներով, մինչև վերջին մոմենտը հույս են դնում լավի վրա, իսկ վատը աչքաթող են անում, ու թեև նախազգում են մեդալի հակառակ կողմը, բայց ոչ մի կերպ իրենք իրենց կանխավ չեն ասում իսկական խոսքը: Հենց միայն մտածելը տհաճություն է նրանց համար. ճշմարտությունից իսպառ ձեռք են քաշում այնքան ժամանակ, մինչև որ գունազարդված մարդը իրենց հիմար դրության մեջ է դնում:

Ամեն ինչ մարդու ձեռքումն է ու ամեն ինչ նա աչքաթող է անում հենց միայն վախկոտության պառճառով...այդ արդեն աքսիոմա է...հետաքրքիր է, թե մարդիկ ինչի՞ց են ամենից շատ վախենում. նրանք ամենից շատ վախենում են նոր քայլից, սեփական նոր խոսքից...

Աղքատությունն արատ չէ, սա ճշմարտություն է: Ես գիտեմ, որ հարբեցողությունն էլ առաքինություն չէ, և սա առավել ճշմարտություն է: Բայց մուրացիկությունը, հարգելի պարոն, մուրացիկությունն արատ է:

Բոլորից ավելի ուրախ է ապրում նա, ով բոլորից ավելի լավ է կարողանում ինքն իրեն խաբել: