Прыгоды Шэрлака Холмса

Пра Шэрлака нашага містара Холмса сказана столькі, што дадаць нешта новае бадай не атрымаецца. Таму закрану толькі свае дарослыя ўражанні і пракаментую канкрэтнае папяровае выданне.
За дзесяцігоддзі я ўмудрылася не забыцца ніводнай фабулы (бяда мая - памятаю развязку кожнай пачутай аднойчы показкі), таму смакавала нецікавыя ў дзяцінстве дэталі: апісанне прадметаў побыту, каментарыі (дарэчныя і трапныя ў гэтым выданні). Уразіла, як мала "вады" ў апавяданнях, яны лаканічныя, яркія, трапныя. У кожным апавяданні, як правіла, адна лінія, дэтэктывы Гарднера, напрыклад, значна больш ускладненыя і заблытаныя. Усе адкрыцці Холмса праўдападобныя і вытлумачальныя. Прысутнічае мноства адсылак на тыя справы і загадкі, якія не былі апісаныя Ўотсанам (Дойлам), такім чынам ствараецца сапраўдны аб'ёмны свет - персанаж проста не мог не зажыць урэшце ўласным жыццём.
Кнігу прыемна ўзяць у рукі: цвёрдая вокладка, тоўстыя белыя старонкі, неблагая мова, якая дазваляе "проста чытаць", не звяртае на сябе ўвагу русізмамі, нечаканымі недарэчнымі дыялектызмамі або перакладніцкімі фантазійнымі неалагізмамі. І ўсё-ткі мая прафесійная дэфармацыя азвалася зубным болем ад некалькіх карэктарскіх недарэчнасцяў ("на ілбе" - прыстаўны "і" ўжываецца пасля зычных! суфікс "эр" у запазычаных словах цяпер перадаецца як "ар" - ва ўсіх новых слоўнікаў ужо некалькі гадоў "містар"). Ды вярстальнік даводзіў да шаленства, неапраўдана змяншаючы кегль у некаторых абзацах і нават радках у межах абзаца: відаць, хацеў пазбегнуць "павіслых" радкоў, а замест гэтага зрабіў не менш грубую памылку, якая дзіка кідаецца ў вочы.

Перевод рецензии на русский.
О Шерлоке нашем мистере Холмсе сказано столько, что добавить что-то новое, пожалуй, не получится. Поэтому затрону только свои взрослые впечатления и прокомментирую конкретное бумажное издание.
За десятилетия я умудрилась не забыть ни одной фабулы (беда моя - помню развязку каждого услышанного однажды анекдота), поэтому наслаждалась неинтересными в детстве деталями: описанием предметов быта, комментариями (уместными и меткими в этом издании). Поразило, как мало "воды" в рассказах, они лаконичны, ярки, совершенны. В каждом рассказе, как правило, одна линия, детективы Гарднера, например, гораздо более усложненные и запутанные. Все открытия Холмса правдоподобны и объяснимы. Присутствует множество отсылок на те дела и загадки, которые не были описаны Уотсоном (Дойлом), таким образом создается настоящий объемный мир - персонаж просто не мог не зажить наконец собственной жизнью.
Книгу приятно взять в руки: твердая обложка, толстые белые страницы, неплохой язык, который позволяет "просто читать", не обращает на себя внимание русизмами, неожиданными нелепыми диалектизмами или переводческими фантазийными неологизмами. И все-таки моя профессиональная деформация отозвалась зубной болью от нескольких корректорских нелепостей («на ілбе» - приставной "і" употребляется после согласных! суффикс "эр" в заимствованных словах сейчас передается как "ар" - во всех новых словарях уже несколько лет "містар"). Да верстальщик доводил до бешенства, неоправданно уменьшая кегль в некоторых абзацах и даже строках в пределах абзаца: видимо, хотел избежать "висячих" строк, а вместо этого сделал не менее грубую ошибку, которая дико бросается в глаза.