Цитаты из книги Последний учитель

Ամեն մեկի տանը, այո գրքեր կան, բայց ափսոս, երբեմն դրանք շարված էլ մնում են գրապահարաններում։ Գրադարանը գրքերի պահեստ չէ, այլ կարդացվող, մաղվող, ձեռքից ձեռք անցնող գրքերի տուն։

...Մեր սեղանների գլխավերևը գնալով դատարկվում է, ոչ թե նրա համար, որ մեծեր չկան, ըստ վիճակագրության` կյանքի միջին տևողությունը երկարել է։ Պապս, օրինակ, միշտ ճաշում է խոհանոցում։ Ոչ, մենք սիրում ենք նրան, բայց երևի պապս վարժվել է, օրինական է համարել, որ իր տեղը որ ոք չնստի, որ իրեն սպասեն։ Հիմա` ուր պատահեց նստում ենք։ Հիմա առհասարակ կլոր սեղանների ժամանակն է, եթե նույնիսկ սեղանը ձևաձև է կամ քառակուսի։

Գիրք կարդալը ծով մտնելու նման է, պիտի գլուխդ պտտվիր ծովի անսահմանությունից, պիտի հանկարծ քո մեջ շոշափես հավերժության ներկայությունը, պիտի հանձնվես տարերքին։

Поэтому я выйду замуж с по расчету, чтобы потом, когда ничего не получится, сказать, что мои расчеты были неверны. А не любовь...

Она вдруг призналась себе, она не хотела, но она призналась, что этот человек стал ей очень близок и она уже бессильна против этой правды. И, что удивительно, она хотела быть бессильной. Может быть, именно здесь начинается быть женщиной -с требования быть бессильным перед кем-то.

Նա հանկարծ ինքն իրեն խոստովանեց, չէր ուզում, բայց խոստովանեց, որ այս մարդը շատ մտերիմ է դարձել իրեն և այդ ճշմարտության դեմ ինքն անուժ է արդեն: Եվ, որ զարմանալի է, ինքը ուզում է անուժ լինել: Գուցե այստեղի՞ց է սկսվում կինը, ինչ-որ մեկի առաջ անուժ լինելու պահանջից․․․

Ով գիտի շողոքորթել, հենց նա է, որ գիտի նաեւ զրպարտել, հին ճշմարտություն է։

Նա մատնեց իր ընկերներին. այդպես է սկսվում նաեւ դավաճանությունը Հայրենիքին։

...Երկիր ենք, երկիր ենք կամ երկրի...մի մասը։

Կուշտ մարմիննե՞ր դաստիարակենք, շատ-շատ` խելո՞ք մարմիններ, որ վաղը կարողանան ղեկավարել, մեքենա արտադրել։ Ա՞յս է մեր պարտքը, և վե՞րջ։

Ֆիզիկոս, գեներալ, գրող, ճարտարապետ` այդ ամենը, իհարկե, սքանչելի է։ Այգեգործ, քարտաշ, հացթուխ, փոստատար, դերձակ` աշխարհն աշխարհ է ամենից առաջ սրանցով։

Տեսնես բառերը թոշակի չե՞ն գնում։ Չե՞ն մաղվում, երբ գործածվում են ամեն օր։ Նույն բառերը։ Նույն։ Նույն։