Ланцуг

а ўвогуле, вось ужо сапраўды – калі задраць нашай літаратуры спаднічку, дык мы рызыкуем убачыць там роўнае, пляцкатае, як у пластмасавай лялькі, месца.

Ідучы на прыпынак, чытаў на хаду – людзі саступалі мне дарогу (у нас усё яшчэ чалавек з кнігаю ў руцэ, як і п’яны чалавек, у пашане)

-У цябе дзеці малыя ёсць? - спытаў ён.
Не азіраючыся, жанчына ўсхліпнула:
-Няма ў мяне! Ні мужа, ні дзяцей, адна!
-Баішся смерці?
-Баюся, сынок!
-Чаго ж баішся, калі няма нікога?
-Таму і баюся! Бо і не жыла яшчэ!

...не забывайся, хто ты ў гэтым свеце, не любі моцна, не прывязвайся да каго б ні было, не прывыкай, будзь заўсёды напагатове, каб не заспела знянацку, умей абараняцца, трымай пра запас усе варыянты - аж да самага горшага... А забудзеш, расслабішся, захочаш пазіраць на гэты свет шырока раскрытымі васільковымі вачыма - дык мы напомнім!..

Шчаслівыя павінны адгарадзіцца ад астатніх дубовымі дзвярамі, жалезнымі замкамі - хаця б дзеля таго, каб не сурочылі.

Аўтар пра сваіх герояў павінен ведаць усё. Як ойча наш. Пралічыць і памятаць кожную драбязу: ад даты нараджэння да, выбачайце, частаты паходаў у туалет.

Як усё ж змяняе чалавека зброя ў руках! Як у ім адразу прачынаецца штосьці звярынае, першабытнае і разам з тым - найвышэйшае! Ты - уладар, звышчалавек, няма табе роўні; нездарма ў некаторых рэлігіях за страшны грэх лічыцца нават дакранацца ла зброі, да гэтага д'ябла...

Старая карга ў вобліку маладой дзяўчыны з арфаю - вось што такое літаратура! Усё прыбярэ да рук: будні і святы, успаміны і сон, здароўе і вольны час... усе сокі з цябе высмакча, а потым выплюне, як вінаградную скурку - і не паморшчыцца!

Такая ўжо наша беларуская доля - падбiраць пустое, а губляць поўнае.

I так цудоўна, спакойна рабiлася на душы - як заўсёды бывае, калi памяць падманвае цябе, прымушаючы забыцца на мiнулыя непрыемнасцi, а ты ў сваю чаргу падманваеш яе, паддаешся, ахвотна забываючы ўсё, што яна хоча.