Комендантский час для ласточек

…Любімыя дзеці не пішуць вершаў, бо кожны верш ёсць крык: “Перавяжыце мне раны!”

Бачыць адзін і той жа пейзаж мы, каханы, асуджаны з табой па-рознаму, як былі асуджаны па-рознаму вымаўляць гукі, вітацца з сябрамі, гатаваць снеданне і вячэру, выказваць радасць і адчай, і тыя словы пяшчоты, якія мы шапталі адно аднаму, з галавой выдавалі нашую чужароднасць. Мы былі замураваныя кожны сам у сябе.

У дрэнныя хвіліны ты нават падумаеш пра тое,што калісьці, шаснаццаць год таму, здзейсніла злачынства, няхай па неасцярожнасці, як пішуць ў канстатуючай частцы прысудаў, бо ты была маладзенькай дурнічкай, якая шукала кахання і шчасця, і таму асудзіла яшчэ адну душу на жыццё.

Каханне ёсць мацярынства: я нашу цябе ў сэрцы, як сваё вечнае, адзінае дзіця (а потым ты нараджаешся і, магчыма, забіваеш мяне, але тое ўжо неістотна).

— А мы з Арманда, — уздыхае Лідка, — год жылі наогул без вады. Гэтыя лайдакі не спяшаліся рамантаваць, а Арманда, ты ж яго ведаеш: “Рэвалюцыянер павінен трываць цяжкасці”,— ён дык, бляха муха, цэлы дзень на працы, рэвалюцыянер доўбаны,а “цяжкасці трываць” даводзілася мне, на карку тую ваду на пяты паверх цягала...

Пра што яны думалі, ідучы на верную пагібель? Пра бедны народ, яны заўсёды думаюць пра народ, гэтыя гераічныя хлопчыкі, толькі чаму іхнія ахвяры абарочваюцца ў будучыммільёнамі ахвяр, іх кроў — рэкамі крыві?

Каханне - проста скрылёк апельсіна пад нагамі маршыруючага натоўпу.

Сэрца паляцела ўніз, быццам француз пад лёд Бярэзіны...

А той, хто любіць, безабаронны і адкрыты для нападу.

Хлусня і страх — звяркі адной пароды: запанаваўшы ўнутры нас, яны выцясняюць наша сапраўднае “я” у глухую каморку без вокнаў, дзе яно пакутуе, бы прывід Кацярыны пад уладаю ведзьмака, а самі захопліваюць лепшыя пакоі гаспадароў дома.

Хіба мае значэнне, як табе жывецца, калі ты лічыш, што добра?

Усеагульнае шчасце-улюбёная мара псiхапата.
Імя Ценю-Святло

...але мы былі не на Кубе, а ў роднай Беларусі, дзе, нягледзячы на каньякі і палкі кілбас, — іх рэгулярна купляў на сваю пенсію і прыносіў лекарам мой дзядуля, які замяніў мне ў жыцці бацьку, — я тры месяцы правалялася ў гарадской лякарні, дзе бесперашкодна гніў нават не загрыміраваны труп бясплатнай медыцыны.

Мы ўспрымаем свет праз набор сімвалаў, і нават нашая сексуальнасць, як той сабака акадэміка Паўлава, безадмоўна рэагуе на пэўныя «званочкі». Сімвалы апелююць да цёмнай сферы інстынктаў, абмінаючы розум і логіку. Мы беспадстаўна надаём той ці іншай асаблівасці чалавечага аблічча нейкія значэнні, а потым скардзімся на падман.

"...ответы на все вопросы уже существуют, более того - они давно отправлены нам по электронной почте, вот только разум не торопится принимать сообщение."

"...в действительности любовь - это встроенный механизм одурманивания себя, который имеет единственную цель: продолжение рода-племени человеческого. Но когда мы излечиваемся от любви к жизни, мы начинаем любить смерть."

Смерць-цудоўная рэч,бо ў ёй няма ні сораму,ні страху.
Імя Ценю-Святло

Усе сённяшнія крыжы - гэта ўчарашнія свабодныя выбары.

"Каменданцкі час для ластавак"