Людзі на балоце

чалавеку рота не залепіш, калі язык свярбіць.

Шчэ і за сякеру не ўзяліся, а ўжэ стогнем — спіна баліць.

трэба, каб чалавек жыў як чалавек, а не як звер. Каб не душыўся дымам і не пух з голаду. Каб не гібеў век у цемры і не баяўся нікога і нічога.

Когда Ганна, сливая воду, пригласила его ужинать, Василь, по обычаю, которого придерживались почти все в Куренях, хотел отказаться:

• Я поел уже.

От жа адказ - у другіх так! А калі ў другіх нядобра робяць, дык і ўсім так трэба?

Адны яе рукі, пераплёўшыся пальцамі з Васілёвымі, маглі рабіць яго многія ночы шчаслівым.

С каждой минутой Курени все больше наполнялись людскими голосами, движением - на одном дворе мать звала сына, на другом плакало, заливалось слезами не вовремя разбуженное дитя. Во двор около липы пожилой человек вел коня, со двора напротив выгоняли поросят, и за ними покорно брело замурзанное дитя с опущенными по-стариковски плечами...

Як багата бяды выпадае чалавеку за іншы адзін крок. І як чалавек робіць гэты крок пакорліва, нібы сляпы, – не бачачы ўсяго, што будзе яму з гэтым крокам.

калі хочаш хоць чаго-небудзь дабіцца, трэба паказваць перш за ўсё прыклад самому.

Чаго не ясі, таго ў рот не нясі.

... яе як бы не заўважалі, спачатку таму, што проста не прыкмецілі, а потом, таму, што непрыкметна прывыклі

Пусть говорят, что хотят, человеку рот не завяжешь, если язык свербит. Только ж - разве ей обязательно слушать всех, мало что кому на ум взбредёт!

Зямля, зямля - бяскрайнія разлівы гнілой твані ў нізінах, зыбучыя пясчаныя хвалі на ўзгорках! Яркая, шчодрая і залатая з выгляду, зманлівая, няласкавая да дзяцей сваіх красуня, - колькі жніўняў такіх бачыш ты гэтыя рэдкія, бедныя бабкі на сваіх палосах, слухаеш страшныя думкі куранёўскіх жанцоў і жней!

Ворота дворов быстро открывались, коровы медлительно, со шляхетской важностью, сходились в стадо, оно пестрело, ширилось во всю улицу, наполняло ее мычанием.

Усё лета .... грэлася на сонцы маладзенькая, з тонкім, як дубец, камлём рабіна. ... Людзі ж яе як бы не зауважалі, спачатку таму, што просто не прыкмецілі, а потым таму, што непрыкметна прывыклі.
І неспадзявана адбылося незвычайнае: ціхая, нявідная, у жнівеньскім росквіце рабіна заружавела, зазырчэла якрім, кідкім хараством, гарачым полымем агністных гронак. І не адны вочы,..., глядзелі здзіулена, зачаравана: "Глядзі ты!.."
Як тая рабіна, цвіла у гэтае лета Ганна.

І неспадзявана адбылося незвычайнае: ціхая, нявідная, у жнівеньскім росквіце рабіна заружавела, зазырчэла яркім, кідкім хараством, гарачым полымем агністых гронак. І не адны вочы, не абыякавыя, не ачарсцвелыя ў жыццёвых пакутах да хараства, глядзелі здзіўлена, зачаравана: «Глядзі ты!..»
Як тая рабіна, цвіла ў гэтае лета Ганна. Яшчэ, здаецца, учора была гарэза, падлетак, а вось ужо, глядзіце — у самай добрай пары дзяўчына, у самай красе сваёй! Калі толькі вырасла!

Чалавек - сушчаство. Так сказаць, ен и мошка, и ен - валадар, цар прыроды!

Усё цёмныя, пакуль не стануць светлымі

— Хранцузы — тыя жаб ядзяць! Жывых, не тое што вараных!.. Ядзяць дай шчэ — дзякуюць! Ім жаба — што качка!
— Жаб? Цьфу ты! — гідліва скрывілася мачыха. — Нехрысці, пэўне?
— Нехрысці…

Усё ж і тое добра, што слухала: паслухала, можа калі і падумае.