Цитаты из книги Дагератып

Дождж ідзе, як быццам яму за гэта плоцяць.

Пусціць ідэаліста кіраваць — усё роўна, што даць дзіцяці лейцы наравістых коней.

Але я ніколі не любіла мараль у канцы казак. Асабліва пасля працы ў дзяржаўнай газеце.

Калі няма чаго сказаць пра змест кнігі ці выставы, гавораць пра іх духоўнасць. Калі дзяўчына не падабаецца, як... дзяўчына, самы час паразважаць пра яе высокія духоўныя якасці.

А ў тутэйшых людзей адна мара, можа, чулі прымаўку: каб можна было быць узімку катом, улетку пастухом, а на Вялікдзень папом.

Каго толькі не выбілі ў тутэйшых нетрах. Феніксаў, аднарогаў, паўстанцаў...

Найлепшае апраўданне ўсіх дыктатараў — што простыя людзі не здольныя да дзяржаўнай дзейнасці.

Як чарта ні хрысці, усё адно: "У балота пусці".

Калі доўга заганяць у сябе гнеў, ён рана ці позна выбухне шалёным супрацівам.

У пекле балбатлівых прымушаюць лізаць распаленыя патэльні.

Самы лёгкі шлях схаваць страшную праўду — выстаўляць яе напаказ, як грубы жарт.

Чароўныя словы "дзеля народа" — і вар'яцтва робіцца подзвігам.

Дрыгва нікуды не падзелася. І мы нікуды не падзенемся ад сваёй дрыгвы. І калі пчолы бароняць вуллі свае, то дрыгву бароняць ваўкалакі.

Праўда, здараецца, асабліва злых людзей Бог трымае на гэтым свеце дужа доўга, як гнілы арэх, які ніхто не падбірае, і ён валяецца ў траве год за годам.

Родны кут, родны кут... Ды ў мяне ўражанне, што ў беларусаў спакон веку ў крыві іншае - "зваліць" з таго куточка...

Бедаванне, як бы яно магло скласціся, заўсёды бясплённае.

Гадзюка раз на год са скуры лезе, а здраднік - кожны дзень.

А яны былі проста з тых заблукалых дзяцей гэтай зямлі, якія не ведаюць, хто яны, і вераць тым, каму не варта. Бо так спакон веку тут рабілася гісторыя.

Жанчына не павінна змушаць мужчыну здаваць нарматывы. Паміж двума закаханымі ўсё - норма, усё - на вышэйшую адзнаку.

Заплаканая кабета са схаладнелым немаўлём на каленях расцягвае вусны ва ўсмешцы, не менш нежывой...