Рецензия на книгу

• 

  Miraydo11 ноября 2014 г.

  А глог цвіў над зямлёю, і гэта было сапраўды як эдэм, у якім гучаў ціхі і пяшчотны смех, ці то зайцаў, ці, можа, самаго жыцця.

  З гэтым творам мне пашэнціла сутыкнуцца аж тройчы: два разы традыцыйна і адзін не вельмі. За той раз, калі было не вельмі традыцыйнае сутыкненне, я хачу падзякаваць AlesMoyski . За што? А за тое, што праз гэтага спадара я выпадкова трапіла на тэатральную пастаноўку самай філасофскай аповесці Уладзіміра Караткевіча. Нельга сказаць, што я была ў захапленні, а трэба сказаць, што я была ў супер вялікім захапленні. Яшчэ раз дзякую ~_~
  Што ж да самой "Ладзі", то перш чым чытаць упершыню, я задалася пытаннем: "Пры чым тут роспач і якая менавіта ладдзя?". Толькі потым я ўсвядоміла ўвесь маштаб таленту Караткевіча, таленту ўкладваць глыбокі філасофскі падтэкст нават у кароткую назву. Не трэба ўжо, напэўна, шмат гаварыць пра стыль пісьменніка (ўсё і так ведаюць, што ён непараўнальны, сакавіты, жывы, а хто не ведае, той падазравае). Я толькі хачу адзначыць, што іранічныя словы Гервасія Вылівахі (галоўнага героя), заўсёды ўзбуджаюць мае пачуцці: будзь то смех, будзь то жаданне тварыць, будзь то імкненне да самаўдасканаляння.
  

  
  Досыць ляжаць нам каменнаю крушняй!
  Што мы, урэшце, як Марка, бядуем?
  З тлустага панства збудуем свінюшні,
  З дзевак старых - касцёлы збудуем.
  Турмы для катаў - збудуем з судзяў,
  З уладароў - выбаровыя ямы...
  Покуль жывём мы - датуль мы людзі,
  А ў смерці будзем... людзьмі таксама.

  Асобна трэба сказаць пра неверагодную сатыру на рэлігію, ў прыватнасці на святароў. Тут я ўбачыла ўпершыню Караткевіча, як чалавека з завостраным пачуццём гумару.
  

  
  Яны, аднак, не спалохаліся і дагмат бясхібнасці Бога падсеклі пад корань, кажучы, што нават ён робіць шмат непатрэбнага на гэтай зямлі. Напрыклад, цыцкі ў мужчын. Не было яшчэ на свеце мужчыны, якому б яны хоць раз спатрэбіліся. А калі Творца задумаў упрыгожыць імі мужчыну - то чаму прыляпіў іх на месцы, што заўсёды прыкрытае вопраткай?

  Ну і маё любімае напрыканцы...
  

  
  Чалавек быдла непаслядоўнае, таму і не быдла.

  P.S. Пасля другога прачытання мае эстэтычна-літаратурныя сэнсары знаходзіліся ў найвышэйшым узбуджэнні (да і зараз яшчэ).

  16

  1,2K