Рецензия на книгу
Меч князя Вячкі
Леанід Дайнека
homa_bellit16 января 2024 г.НУДНАВАТАЯ КНІГА Ў ЦІКАВЫХ ГІСТАРЫЧНЫХ ДЭКАРАЦЫЯХ
Крыжовыя паходы перш за ўсё асацыююцца з тым, як дзесьці ў пясках рэзалі сарацынаў. Аднак дакучалі крыжакі і нашым продкам, прычым не толькі ў часы ВКЛ: нацярпеліся і жыхары Полацкага княства. Гэтай тэме і прысвечана кніга.
ЗАВЯЗКА: Кукейноскае княства (зараз ў Латвіі) апынулася ў складаным становішчы. Усё больш нахабнымі робяцца рыжскія тэўтоны, якія не хаваюць сваіх захопніцкіх намераў. А полацкі князь, які павінен бараніць васалаў, заклапочаны захаваннем улады: веча збіраецца яго скінуць. Вырашаць усе праблемы ў адзіноце мусіць кукейноскі князь Вячка.
Кніга прапітана атмасферай сярэднявечнага трэша. Час ад часу бунтуюць смерды, наслухаўшыся юродзівага вяшчуна. Мелкія князькі рабуюць суседзяў (калі не пашанцуе, дык падчас набегу можна і ў рабства трапіць). А доля халопа нялёгкая: у хвіліну гневу князь можа проста так нос адрубіць ці вушы. Карацей, усе прыемнасці XIII стагоддзя прысутнічаюць.
Аўтар амбіцыйна раскручвае шмат сюжэтных ліній (некалькіх князёў, смерда, епіскапа, святара, мечаносца). Аднак іх развіццё я б не назваў удалым: як толькі ў аднаго персанажа закруціцца нешта цікавае, мы адразу пераскокваем да іншага, у якога доўгая і нудная цягамоціна.
Склалася ўражанне, што спачатку аўтар пісаў вельмі павольна, а потым яго прымусілі скончыць твор за адну ноч. Развязка, да якой усё ішло, атрымалася вельмі сумбурнай і скамечанай. Пісьменнік канспектыўна пераказвае некаторыя падзеі без усякай інтрыгі. Ды і лініі персанажаў недакручаныя, нібыта аўтар на іх проста забыўся.
У кнізе ёсць эпізод пра хамяка, які не магу абмінуць (не спойлер). Падарылі аднаму баярыну майго сабрата: ён так спадабаўся, што лашчыў яго гаспадар цэлымі днямі. А аднойчы, калі пухнацік сядзеў на грудзях, адкрыў рот - і махнаты драпежнік туды залез (ці то палічыў норкай, ці то яго спецыяльна так навучылі). І не разгубіўся: перагрыз баярыну ўсе кішкі. Так што не думайце, што хомкі - бяскрыўдныя камячкі)
4505
