Рецензия на книгу

• 

  Belera

  27 октября 2023

  Рына вяртаецца дамоў. Некалі, у пошуках лепшага жыцця яна з'ехала за мяжу, але там не знайшла ні малочных рэк, ні кісялёвых берагоў, адзіныя толькі алкагалізм ды тлен.
  ⠀
  Пакуль дзяўчына павольна, але ўпэўненна паўзла ўніз па сацыяльнай лесвіцы, да яе дайшла вестка пра смерць бабулі, якая яе выгадавала і выхавала. І вось Рына едзе на пахаванне ў родную вёску, дзе яе чакае не толькі развітанне з блізкім чалавекам, але і мноства ўспамінаў, у якія зацягне і нас з вамі.
  ⠀
  Гэта кніга не падобна на тую беларускую літаратуру, якая звычайна мне траплялася, ні па стылі, ні па падачы, ні па ідэі. Яна ахоплівае амаль сто гадоў існавання адной беларускай вёскі, з вайной, рэпрэсіямі..ну вы зразумелі, увесь набор. Тут і пра цяжкае жыццё, і пра скалечаныя лёсы, і нестандартны для беларускага аўтара пагляд на вайну. Прапісана добра, мне спадабалася.
  ⠀
  Чаго мне асабіста трохі не хапіла, так гэта дзеянняў у сучаснасці. Я чакала падрабязнага апісання пахавання, чакала гутаркі Рыны з бацькамі. Гэта невялікі, але ўсё ж мінус для мяне.
  ⠀
  Кніжка малюсенькая, і гэта павінна стаць дадатковым матывам для вас да чытання. Не шэдэўры Палярнага, вядома, па аб'ёме, але менш за яго кнігі толькі выданні для двухгадовых і лістоўкі, што ля метро раздаюць. Але гэта я адхілілася.
  ⠀
  Насуперак невялікаму аб'ёму, кніга вельмі атмасферная. Яна адчуваецца як надвор'е ў Мінску пад канец кастрычніка - імглістая, сырая, панурая. Яе ідэальна чытаць зараз, пакуль не выпаў снег.
  ⠀
  Ты як быццам сапраўды сядзіш з бабуляй у вёсцы познай восенню. Блякла гарыць святло, за акном буяніць вецер і ідзе халодны дождж. Ты сёрбаеш гарачы чай з кубка (не нейкі там, з сервіза!), хапаеш чарговую булачку з кошыка на стале і слухаеш бабуліны ўспаміны.
  ⠀
  Хто ад такога адмовіцца?

  20 понравилось

  0

  1,6K