Рецензия на книгу
NZ
Оксана Демченко
Krysty-Krysty13 ноября 2013 г.Вроде, история обычной попаданки. Предложили работу... в космопорте, в цивилизованном, в отличие от детсада Земли, космосе, где сотрудничают, конкурируют, шипят друг на друга взрослые, старые и древние расы. И героиня совсем простенькая, в Мери Сью не рвется, лексикой утонченной, анализом блестящим не отличается. Интеллект у нее ниже, чем у технического оборудования порта. А сочувствия (эмпатии по-ихнему) гора-аздо больше. И решений нестандартных (атипичных, значит). Вот и влипает Сима-Серафима в чужие разборки, вмешивается в политику, заводит дружбу с теми, кто давно забыл, что это такое. И перед ее атипичным обоянием невозможно устоять.
Обычно раздражает в новой книге обилие новых слов, придуманных автором. На этот раз всё наоборот. Погружение в атмосферу полное: представляешь себя девчонкой, которую кинули в неизвестный мир, она там тычется, пробует что-то понять, смешные слова обрастают смыслом, смыслом наполняется жизнь... и своя, и встречных.
Это Демченко! Сказочница, которая не признаёт чернухи, чьи книги всегда полны светом и радостью. Перечитала эту "простенькую" книгу два раза... Прошло несколько недель, а я все вспоминаю Симу, как будто была с ней знакома в реале, и грущу, и хочу позвонить, чтобы опять встретиться...Нібыта гісторыя звычайнай патраплянкі. Прапанавалі працу... у касмапорце, у цывілізаваным, у адрозненне ад дзіцячага саду Зямлі, космасе, дзе супрацоўнічаюць, канкуруюць, шыпяць адна на адну дарослыя, старыя і старажытныя расы. І гераіня зусім просценькая, у Мэры Сью не рвецца, лексікай вытанчанай, аналізам бліскучым не вылучаецца. Інтэлект у яе ніжэйшы, чым у тэхнічнага абсталявання порту. А спачування (эмпатыі, па-іхняму) зна-ачна больш. І рашэнняў нестандартных (атыповых, значыць). Вось і ўліпае Сіма-Серафіма ў чужыя разборкі, ублытваецца ў палітыку, заводзіць сяброўства з тымі, хто даўно забыўся, што гэта такое. І перад яе атыповай абаяльнасцю немагчыма ўстояць.
Звычайна раздражняе ў новай кнізе вялікая колькасць новых слоў, прыдуманых аўтарам. На гэты раз усё наадварот. Паглыбленне ў атмасферу поўнае: уяўляеш сябе дзяўчом, якое кінулі ў невядомы свет, яна тым тычацца, спрабуе штосьці зразумець, смешныя словы абрастаюць сэнсам, сэнсам напаўняецца жыццё... і сваё, і сустрэчных.
Гэта Дземчанка! Казачніца, якая не прызнае чарнухі, чые кнігі заўсёды поўныя святлом і радасцю. Перачытала гэтую "просценькую" кнігу два разы... Прайшло колькі тыдняў, а я ўсё ўспамінаю Сіму, як быццам была з ёй знаёмая ў рэале, і сумую, і хачу патэлефанаваць, каб ізноў сустрэцца...18197