Рецензия на книгу

• 

  mari-rudakova

  18 января 2022

  Пра нам саміх, чарапах і іншых полазаў

  Калі я пазнаёмілася з апісаннем кнігі, то чакала ўбачыць які-небудзь дэтэктыў у стылі Энолы Холмс. Тут нават прозвішча гераіні падштурхоўвае на падобную думку, бо яно аналагічнае прозвішчу знакамітага брытанскага шпіка. Але, пагружаючыся ў гісторыю, я ўсё больш пранікалася думкай: вось яно, слоўца Джона Грына - невідавочнае ў відавочным. Як кажуць, першае ўражанне зменлівае.

  Дзіўна, але ў гісторыі спалучаецца адразу некалькі жанраў: дэтэктыў, любоўны раман, раман для падлеткаў, псіхалогія. Пры гэтым кожны з іх дапаўнае адзін аднаго, не выбіваючыся з агульнай карціны. Склад апавядання просты, зразумелы кожнаму. Але сэнс, які хаваецца ў звычайных словах, настолькі глыбокі, што гэты твор ператвараецца не ў лёгкі раман для падлеткаў, а ў той твор, над зместам якога трэба добранька падумаць. Пачынаеш задумвацца аб уласным жыцці: а ці правільна ты робіш? Мімаволі перакладаеш свае ўчынкі на гераіню і жахаешся ад таго, наколькі ўсё падобна.

  Пры чым жа тут чарапахі, спытаеце вы? За ўвесь час яны згадваюцца ад сілы тры разы. Больш кажуць пра іншага прадстаўніка полазаў - туатару, альбо гатэрыю, але не ў гэтым сутнасць. А калі вы жадаеце пазнаць адказ, прачытайце кнігу, і бліжэй да канца абавязкова даведаецеся.

  Так пра што ж гэта кніга? Пра пошукі ўласнага "я", калі твой розум падкідвае думкі, што цябе на самой справе няма і што ты - прадукт дзеянняў кагосьці. Пра першае каханне, пра якое памятаеш да самой смерці. Пра сапраўдную дружбы праз праблемы і недастатковыя разуменні. Пра тугу па родным чалавеку. Увогуле, пра нас саміх.

  0

  82