Рецензия на книгу
Пазл
Валер Гапееў
Osman_Pasha11 апреля 2020 г.Дурань вінаваціць іншых, разумны - сябе, мудрэц не вінаваціць нікога.
Кніга, нібы спроба аўтара адказаць на пытанне пра тое, ці з’яўляюцца містычныя выпадкі ў жыцці праявамі ўплыву вышэйшых сілаў, ці гэта проста вынікі дзеянняў іншых людзей. Другая тэма рамана - супрацьстаянне дзяржаўнай сістэмы і звычайнага чалавека.
У жыцці і сям’і галоўнага героя, архітэктара Віктара Анішчука, ўсё добра. Але раптоўна здараецца няшчасце з жонкай ды сынам і ён застаецца сам-насам з наступствамі той бяды. Пад уплывам іншых людзей Віктар вырашае, што ў яго бядзе вінаватая ўлада і яе прадстаўнікі, і вырашае ім помсціць. І тут герой становіцца як апісаная ў рамане «багоўка на крыжы» якая не бачыць далей свайго носа і не ведае куды паўзе.
У першай главе якая з’яўляецца нібыта пралогам (главы тут завуцца фрагментамі і складаюць той пазл, які вынесены ў назву рамана), паказана, што бедам галоўнага героя ёсць прычына. Толькі ён, так лёгка абвінаваціўшы іншых, сваю віну не прымае і не прызнае, таксама зваліўшы ўсё на іншых. У апошнім фрагменце, як у эпілозе, герой усё ж прыходзіць да высновы, што помсціць ці не - гэта выбар кожнага.
Адзіны недахоп, што большасць герояў, выкарастаных у рамане выкідвалісь з яго без асвятлення іх дальнейшага лёсу.3283