Рецензия на книгу

• 

  ArmilleiForwards

  22 января 2019

  Мiхась Зарэцкi был расстрелян в годы сталинских репрессий .
  Сегодня некоторые его произведения стали хрестоматийными, вошли в школьную программу белорусских школ.
  Одно из самых известных и анализируемых произведений - рассказ «Кветка пажоуклая». Трагическая история жизни революционерки Марины, дочери и сестры, предавшей своего отца и брата во имя Великой идеи. Женщины и человека потерявшего место в жизни.
  

  
  Кветка пажоўклая. І таму адляцела, адпала ад дрэва жыцця, зволіла месца здароваму, свежаму.
  І нямала было такіх кветак, што прыцягнуліся к сонцу Кастрычніка, што закрасавалі ў ім цветам жывым, пышна-дзейным.
  Але глыбока ўраслі карані ў атрутна-гнілую глебу, набраклую лёкам смяртэльным.
  І не вытрымалі палкага сонца.
  Пажоўклі...

  Но есть в сборнике и более жизнеутверждающие рассказы – «Смерть». Пожилой человек, ищет в конце жизни покой, побеждающий страх смерти и утверждающий жизнь. И находит!
  

  
  ...Дык вось яно ў чым!.. Вось што дае яму гэты спакой! Вось што з смерцю яго пагадзіла! «Дзетак прыстроіў, хадзяйства наладзіў... што ж яшчэ больш?» Ён не жыве ўжо... тут не жыве, у сваім старым, бяссільным целе. Ён жыве там, дзе «дзетак прыстроіў, хадзяйства наладзіў», дзе яго праца, дзе скутак жыцця яго, дзе працяг гэтага жыцця. І гэты працяг жыцця - ён не памрэ, ён астанецца. У ім будзе жыць гэты просты спакойны старац нават і пасля таго, як закапаюць яго старое, недалужнае цела...
  

  • Дык во яно што! Во што дае гэты спакой!

    Глубоко философское содержание рассказа «Радасць» щедро дарит причастность к чему-то очень важному в жизни каждого человека…

  
  

  
  Часам у пералівах хваль, што скібамі рэжуць паверхню цёмнага віру, мы бачым адбітак насупленых хмар, душным цяжарам навіслых над намі. Тады мы кажам:
  

  • Гэта Сум.

  
  А часам выблісне сонца і хвалі зайграюць вясёлкай, разарвуць, рассыпяць сонечны бляск у мільёны агнёў-самацветаў, рассеюць наўкола шчодраю жменяй іскры гарачыя. Тады мы кажам:
  

  • Гэта Радасць... Рознае сонца бывае.

  
  І Радасць бывае розная...

  Радость преступника, избежавшего наказания…
  Радость семьи чернорабочего, купившей дешево, с оказией, колченогий стол, что сможет вместить всю семью и в горе, и в радости…
  Радость общей великой Победы у человека, потерявшего в битве родных и близких…
  

  
  Часамі сонца - палкае, шчырае - прынікае да самай зямлі, сціскае яе ў сваіх моцных абнімках, смагла цалуе агнёвымі вуснамі.
  Бывае такое магутнае сонца...
  І бывае Радасць такая...

  А вот повесть «Ой, ляцелі гусі...» вызвала во мне много эмоций, объяснить себе которые я не могу…
  Что же такое дружба?
  

  
  Сяргей з поўнай шчырасцю пацвердзіў:
  

  • Я заўсёды лічыў цябе за лепшага свайго сябра.

  
  Барковіч не звярнуў ніякай увагі на яго словы.
  

  • Вось так... разумееш?.. А ўсё-ткі мы з табой ворагі адзін аднаму.. Найлюцейшыя ворагі, якія толькі могуць быць...
  • Адам! Што ты гаворыш?
  • Найлюцейшыя ворагі... Фатальныя ворагі... Мы ўвайшлі адзін к аднаму ў жыццё, каб папсаваць яго... Так увесь час і было...

    А любовь это всегда зависимость?

  
  Женское счастье имеет право на жестокость?

  А в целом я, безусловно, я очень рада этой моей новой литературной встрече!!!

  7 понравилось

  0

  1,3K