Як толькі ты не можаш вярнуцца туды, адкуль прыйшоў, ты пачынаеш жыць у вакзальнай чакальні; усё ў цябе часовае і няма ў цябе прычыны нічога пачынаць і планаваць, бо ты чакаеш свой цягнік і няма больш нічога важнага, апрача чакання і пустых размоваў з іншымі чакальнікамі.

Ёсць жанчыны, у якіх такая глыбокая, што ніводзін наш не можа запоўніць! І тады яны шукаюць негра.

Старая баба жаліцца не таму, што ёй баляць косці, а таму, што ёй патрэбны кавалак мужыка!

Сэкс і мужчынска-жаночае каханне падобныя да опіюму: аднойчы пакаштуеш і будзеш вымушаны займацца гэтым усё жыццё. А ўсё, што для чалавека зʼяўляецца абавязкам, быць прыемным не можа.

Прайдзісвет, а не кароль, ябаць яно ў румяную дупу!

Яму не падабалася, што жанчыны ў сваёй большасці паводзяць сябе так, нібыта ніколі ў жыцці не пярдзяць, а толькі дзьмуць у дзьмухаўцы і распускаюць вакол сябе пах ружаў. Калі яны хлусяць у гэтым, дык напэўна хлусяць і ва ўсім астатнім.

Разня ў нас заўсёды прабачаецца, але не забываецца. І кожнае прабачэнне мае дакладна пазначаны тэрмін дзейнасці. Некаму прабачаецца на дзесяць, некаму на пяцьдзясят і на сто гадоў, але ніхто не памятае, каб нешта, хоць адно злачынства, сапраўднае або выдуманае, было прабачана на ўсе часы.

[…] можна наклікаць няшчасце, калі з могілак пайсці адразу дадому. Смерць трэба пакінуць недзе па дарозе, найлепей у карчме, дзе яна, задураная алкаголем, перакінецца на каго іншага і на нейкі час пакіне ў спакоі сям’ю ў жалобе.

Твары мужчынаў і жанчын, старых і маладых, ды нават і дзяцей былі ўсе без выключэння пагрозлівыя. Яны злосна смяяліся і злосна крычалі, а сараеўская гаворка — Рафа чуў яе ўпершыню — гучала груба і цвёрда. Быццам тутэйшыя людзі ніколі не адчулі шырыні горных выпасаў і заставаліся сціснутыя, а таму мармыталі, скрыгаталі і шыпелі.

Грэх лаянкі быў для яе цяжкі, як вяртанне з вайны для разбітага войска.