Наступны прыпынак — смерць

Мятро, канешна, тожа палезнае ізаброценіе, но вот, палажа руку на серца — ну што ты у метро у акно увідзіш? Самога сябе хіба што. Едзь і сматрысь на сябе как у зеркала, да галавакруженія. Хоць увесь горад насквозь праедзь, нічога асобеннага не пабачыш. А трамвай — другое дзела. Тройкай — ад завадскіх акраін чэраз цэнтр да самага бышага дварца піянерай. Ілі шасцеркай, у 3ялёны Луг, адзін з самых красівых і ухожаных раїнай сталіцы. Ілі сямёркай, на вакзал. Везьдзе парадак, усё дышыт жызьню, што налева пасмотрыш, што направа, што ззадзі. Што тут гаварыць, харошыя маршруты шасцёрка, сямёрка і тройка, жывапісныя і пазнавацельныя. Я вабшчэ шчытаю, што кагда па горадзе бегае трамвайчык - значыць, есць у горада жывая душа. Можа, кагда-нібудзь і адменяць у Мінску трамвай. Кагда нас тут уже не будет. Можэт, і прайда спішуць трамвайны транспарт на звалку історыі. Эта ужэ патомкам рашаць. А я б аставіла. Што за Мінск без
трамвая.

Як нас ні мучылі, ні старалісь з ліца зямлі сцярець, як ні палілі і як ні разрушалі заводы і калхозы — нам хоць бы што. Дажа само слова Беларусь запраціць пыталісь — а мы да сіх пор і самі жывём, і другім жыць даём. Как прусакі. Еслі вы не чыталі, то я вам скажу — эта ужэ пачці научны факт. Я нашу жывучасць імею ў віду.

А разгадка прастая. Беларусы выжылі, патаму шта бульбу елі. А у бульбе нашай, у картошцы, і магній, і калій, і кальцый. І марганец, і кобальт, і цынк. Да там вабшча уся табліца Мендзялеева, у адной абычнай беларускай бульбіне. Адна такая бульбіна, как выяснілась, цэлы народ спасці можа ад выміранія. Глаўнае, штоб урадзіла. Ну ілі штоб не сільна даражала.

Странны наш горад Мінск у адзінаццаць часоў вечара, кагда на яго з кабіны вадзіцеля трамвая смотрыш. З адной стараны, красіва. Падсветка паусюду, неонавая реклама, агні бальшога горада. Машыны абганяюць, а ты на іх зверху паглядываеш, як тая царыца. Трамвай чэраз туман прабіраецца, бутта у сказцы. А з другой стараны, людей як наб'ецца, страшна робіцца. Людзі ўсе не ў настраеніі, кажды ў целяфон уткнуйся, ніхто пра саседа не думае. І едуць усе куда-та, а павярнуць не могуць. Куда рэльсы ляжаць, туда і едзем усе ўмесце. Не трамвай, а судьба чалавечаская. І вядуць усе сябе так, бутта трамвай сабе па сабе двіжацца. Вот спрасі ў каго, як вагонаважатая выглядіць — ніхто ж і не атвеціць.

Чалавек на многае імее права. Можна быць загадачным. Ніхто не запрашчае. Але у рамках закона.
А калі чалавек ноччу у трамваі загадачны, гэта ўжо падазрыцельна. Патаму шта разбурае парадак у обшчастве. Хочаш пераадзецца — ідзі у гардзероб. Ілі дома, як і усе нармальния людзі. А еслі табе пазароз у трамвае «шасцёрка» пераадзецца нада - значыць, што-та з совесцю тваей не ў парадку і з законам праблемы.

Можэт, канешна, я і ашыбаюсь. Можэт, смешна гэта усё звучыць. Какая-та кантралёрша із Мінска тут вам філасофію разводзіць. Но нас у дзецтве так учылі. Што Мінск наш — горад-герой. І што стыдна эта — прынцыпамі паступацца. І баяцца стыдна. Чалавек должан бароцца. Бароцца і іскаць, найці — і не здавацца.