Наступны прыпынак — смерць

Мятро, канешна, тожа палезнае ізаброценіе, но вот, палажа руку на серца — ну што ты у метро у акно увідзіш? Самога сябе хіба што. Едзь і сматрысь на сябе как у зеркала, да галавакруженія. Хоць увесь горад насквозь праедзь, нічога асобеннага не пабачыш. А трамвай — другое дзела. Тройкай — ад завадскіх акраін чэраз цэнтр да самага бышага дварца піянерай. Ілі шасцеркай, у 3ялёны Луг, адзін з самых красівых і ухожаных раїнай сталіцы. Ілі сямёркай, на вакзал. Везьдзе парадак, усё дышыт жызьню, што налева пасмотрыш, што направа, што ззадзі. Што тут гаварыць, харошыя маршруты шасцёрка, сямёрка і тройка, жывапісныя і пазнавацельныя. Я вабшчэ шчытаю, што кагда па горадзе бегае трамвайчык - значыць, есць у горада жывая душа. Можа, кагда-нібудзь і адменяць у Мінску трамвай. Кагда нас тут уже не будет. Можэт, і прайда спішуць трамвайны транспарт на звалку історыі. Эта ужэ патомкам рашаць. А я б аставіла. Што за Мінск без трамвая.

Як нас ні мучылі, ні старалісь з ліца зямлі сцярець, як ні палілі і як ні разрушалі заводы і калхозы — нам хоць бы што. Дажа само слова Беларусь запраціць пыталісь — а мы да сіх пор і самі жывём, і другім жыць даём. Как прусакі. Еслі вы не чыталі, то я вам скажу — эта ужэ пачці научны факт. Я нашу жывучасць імею ў віду.

А разгадка прастая. Беларусы выжылі, патаму шта бульбу елі. А у бульбе нашай, у картошцы, і магній, і калій, і кальцый. І марганец, і кобальт, і цынк. Да там вабшча уся табліца Мендзялеева, у адной абычнай беларускай бульбіне. Адна такая бульбіна, как выяснілась, цэлы народ спасці можа ад выміранія. Глаўнае, штоб урадзіла. Ну ілі штоб не сільна даражала.