Friends, Lovers, and the Big Terrible Thing

Jennifer i ja poznaliśmy się przez wspólnych znajomych jakieś trzy lata wcześniej. Natychmiast mnie zauroczyła (jak mogło być inaczej?), polubiłem ją i miałem wrażenie, że ona też jest zaintrygowana - może coś z tego miało wyniknąć.

To wszystko było aż nadto prawdziwe, zarówno w przypadku Chandlera, jak i moim. Dość wcześnie podczas produkcji Przyjaciół zrozumiałem, że nadal potężnie bujam się w Jennifer Aniston. Nasze powitanie i pożegnania zrobiły się niezręczne. A potem zadałem sobie pytanie: "Jak długo mogę na nią patrzeć? Czy trzy sekundy to za długo?"
Ten cień jednak zniknął w gorącym blasku serialu. (Oraz jej porażającym braku zainteresowania).

Byłem zdruzgotany. Gdy przeczytałem scenariusz Friends like us, poczułem, jakby ktoś chodził za mną przez rok, kradnąc moje żarty, kopiując moje idiosynkrazje, kserując moje ceniczne, kecz dowcipne podejście do życia. Zwłaszcza jedna postać wydała mi się ciekawa: nie chodziło o to, że uważałem, iż mógłbym zagrać Chandlera. Ja byłem Chandlerem.

Bardzo przejmowałem się tym, co myślą o mnie obcy ludzie. Tak jest zresztą do dzisiaj - to jeden z dominujących wątków w moim życiu.

Że wszystkich narkotyków ten pozostaje najskuteczniejszy, przynajmniej jeśli chodzi o sprawianie mi radości.

Choruję na strach, czuję w ustach lukrecjowy smak niedostateczności. Odrobina jednego leku, kropla drugiego i już wszystko jest OK - nie czujesz smaku, kiedy jesteś czymś odurzony.

Jak dziecko przed długi czas nie chciałem nad sobą pracować, bo jeśli rozwiązania jest pigułka, no to cóż, łatwiej wziąć pigułkę. Tak mnie nauczono.

Detoks to piekło. Detoks to leżenie w łóżku, przyglądanie się mijającym minutom że świadomością, że jest bardzo daleko od OK. Kiedy się odtruwam, wydaje mi się, że umiarem. Mam wrażenie, że to się nigdy nie skończy. Że moje wnętrzności chcą wypełznąć z ciała.

Nie jestem fanem konfrontacji. Zadaję dużo pytań. Tyle że nie na głos.