Цитаты из книги Гасцініца "Бельгія"

Зямлі і волі прасілі людзі, за імі і пайшлі - за зямлёй і за воляй. Калі зямля свая, дык і воля ёсць. Калгас - то няволя. Ані зямлі, ані волі.

Пісьменнік ідзе з мас. Пісьменнік, а не літаратура. Літаратуру твораць адзінкі, якія выйшлі з мас.

Чалавек у тэксце — заўсёды фантом, але чалавека па-за тэкстам шукаць няма дзе.

Ніколі не будзе ў цябе сябра лепшага за кнігу. Адной толькі кнізе нічога не патрэбна ад цябе, і аддаецца яна ўся цалкам, без хітрыкаў і без разлікаў.

Рашэнне — як верш. Яно шмат ад чаго залежыць, шмат чым жывіцца, шмат адкуль расце, але мала хто ўмее ў адным апошнім напружанні зрабіць з гэтага ўсяго справу.

Краіна будзе такой, якой мы яе пабудуем. Трэба толькі ў шапку не спаць і чужакоў своечасова па лапах біць. І слова. Слова сваё ўзмацняць і трымаць надзейна. Каб не думалі, што будуць памыкаць намі, што зноў беларуса загоняць пад венік.

«І я думаю, Кузьма, што нас будуць правакаваць, і будуць сварыць, і будуць дабівацца расколу знутры, і да цябе падыдуць, і да Крапівы, а да Лужаніна дык да першага. Трэба быць асцярожным і памятаць, што мы павінны трымацца разам. Перасвараць — нам канец.»

«У нашым жыцці наогул няшмат сэнсу, Саша, і тым не менш гэта адзіны ў свеце асэнсаваны занятак — тое, што вы робіце. Літаратура. Такі парадокс. Бо ўсё загіне, а яна застанецца. Людзі перастануць разумець карціны і забудуцца на музыку, а слова будзе жыць, — сказаў ён аднойчы, заўважыўшы і зразумеўшы чорную тугу ў ягоных вачах. — Таму вы пішыце. Нават цяпер пішыце. Што заўгодна, для сябе, на чарнавік. У вас талент, вам нельга маўчаць. Памятайце пра бясплодную смакоўніцу»

«— Не, я згодзен з табой, канешне. Сам, як гляджу, асабліва амерыканскае, выходжу як зачараваны. Хаця, ведаеш, ад кніжак мне лепш. Кіно, разумееш, гэта ўсё чужое. Нехта іншы за цябе прыдумаў, уявіў, актораў падабраў. А я, як кніжку чытаю, сам сабе ўсё гэта ўяўляю. Я сам сабе кіно.»

«Я не ведаю нічога, Міхась, але адчуваю: цісне. Трэба неяк варушыцца ці што. Нельга сядзець па завуголлях і пырскаць атрутай, як Адамовіч. Трэба ўголас казаць, што мы, беларусы, свайго не аддамо.»

Дык трываем - і маем што?

Ёсць такое за беларусамі: ворага не дачакацца, жыццё адзін аднаму сапсаваць, рагамі ўперціся адзін супраць аднаго і не саступіць ані кроку.

— Ці воля гэта, дзядзька Янка? — Мо, так яна і выглядае, гэтая воля. Адкуль ведаць нам, Шурка? Хіба ж мы яе бачылі?