З вякоў мінулых

"... не так важны позорные мысли, как то, сумел ли человек их победить, не приходили ли они к нему потом."

"Учтивый человек знает, что в компании вежливых следует быть вежливым, а в компании грубиянов высшая учтивость - платить им той же монетой."

Галоднаму не даюць хлеба, ягоны хлеб аддаюць салдату, які страляе ў яго за тое, што ён галодны. Дзяржаўная мудрасць!

Чалавек менавіта такая самая худоба, як свіння, і адрозніваецца ад яе толькі здатнасцю размаўляць, складаць вершы ды яшчэ тым, што ён бывае горшы за самую горшую свінню.

Гэта быў наш хлеб, пане. Наш хлеб— насіць кнігі.

Сердце мое болит... идут, плутают, гибнут, потому что стыдно стоять... и не воскреснут после распятия... Но думаешь, всех передушили? Годы, годы впереди! Какая золотая, чарующая даль, какое будущее ожидает!... Солнце!

Я ніколі не верыў людзям, якія занадта доўга церпяць. Калі іх нянавісць загарыцца, яна гарыць, пакуль не спапяліць праціўніка або самога сябе.

И я перестал ее целовать.
Хотя это было тяжелее смерти.

Вецер развейвае іх валасы, плашчы, грывы коней, і самотная гострая зорка гарыць над іхнімі галовамі. У жахлівым маўчанні шалёна скача над зямлёю дзікае паляванне караля Стаха. Я прачынаюся і думаю, што не прайшоў ягоны час, пакуль ёсць цемра, голад, нераўнапраўе і цёмны жах на зямлі. Яно — сімвал усяго гэтага. Хаваючыся напалову ў тумане, імчыць над змрочнай зямлёй дзікае паляванне.

...В жутком молчании бешено скачет над землей дикая охота короля Стаха.
Я просыпаюсь и думаю, что не прошло ее время, пока существуют мрак, голод, неравноправие и темный ужас на земле. Она — символ всего этого.
Утопая наполовину в тумане, мчит над мрачной землей дикая охота...