Дулат Исабековтың бұл повесі қазақтың халық әнімен аттас. Бірақ аты ғана ұқсамайды, бар болмысымен, сарынымен де салған әнге ұқсайды. Бір-біріне қарама-қайшы мінездердің бір шаңырақ астына жиналуынан пайда болған жағдаяттар баяндалып, сол аралықтағы көңілдер, сыртқа шыққан-шықпаған сезімдер бірте-бірте шашақталып, оқырман назарына ақырын-ақырын ілініп, тек соңында ғана толығымен айқара ашылады.
“Аяулы адамыңмен айырылысу деген де жақсы ғой,өйткені соңында табысу бар.Сонда өмір бұрынғыдан да сүйікті болады.Сонда өмір сүре бергің,сүре бергің,сүре бергің келеді.”