Цынік на прагулцы

Бо ён быў чалавек старой пароды:
рабіў паскудства без узнагароды.

З кожным годам пытанне
гучыць у душы ўсё трывожней:
"Калі ж апошняя навалач стане
навалаччу апошняй?"

Чаго не хочаш сабе, не рабі для іншай асобы.
Бо раптам ёй гэта прыйдзецца даспадобы!

Ляўшун з леўшуном
паціскаюць
правіцы —
і бачыш выразна
нібы на праверцы,
як шмат машынальнага
ў сіле традыцый,
як мала
ідзе ў іх
ад шчырага сэрца.

Чалавек дваіцца, траіцца,
каб не застацца аднаму.
Але падвойваецца, патройваецца
адно адзінота.

А тыя, хто яго пераследаваў,
пазней хваляцца,
і не без прычын:
мы былі яго
паслядоўнікі!

Як не ўзяць крывавую ноту,
калі струны з калючага дроту?

Сам не паліў людзей, а толькі дровы нёс,
і вельмі мучыўся, што дым казыча нос.

Кожны каменьчык лавіны
лічыць, што ён нявінны.

Чалавек просіць прытулку
у іншым чалавеку:
часам той,
хто дае яму схоў,
сам мусіць шукаць яго
дзесьці яшчэ.