Цитаты из книги Ксты = Ksty

Век чалавечы – Як снег на галінцы, Дзень чалавечы – Як помах крыла. Толькі за зёлкай Паспеў нахіліцца – Выпрастаць спіну Труна памагла.

Бачыць далей маладое вока, Вока старое глядзіць глыбей.

Бо дурных не аруць, не сеюць — нараджаюцца самі, Каб не сумна на свеце было мудрацам.

Пажадай працы ворага – спору, Хай пацешыць і злыдня плён. Хто пакоціць камень угору, Да таго ж і вернецца ён.

Да ісціны голай хоча дайсці След нецярпення босы: Зямля трымае нябёсы, а ці Зямлю трымаюць нябёсы?

Чалавек нараджаецца з плачу, Хісткі дол з плачом пакідае. Цешыцца маладосць: я трачу! Старасць цішыцца: я – скупая...

Смерць бярэ мудраца й недарэку, І нікога не вылучае, І нікому чужога веку, Як ліхвярка, не пазычае.

І чалавек – забыты напамін, Які жыццю пра смерць напамінае

Болей мудрасці – болей смутку, Памнажаюць веды тугу.

Пакуль баліць душа,
З надзеяй
Можа біцца сэрца.