Цитаты из книги Мая школа

А яшчэ я думаю, што тыя нявыхаваныя, злыя, непісьменныя людзі, што час ад часу сустракаюцца ў кожнай беларускай школе за настаўніцкім сталом — гэта не настаўнікі. Можа быць, гэта адмысловыя махляры, што шукаюць паратунку ад сваіх дзіцячых траўмаў там, дзе маюць уладу над іншымі, малымі і слабымі. Можа быць, проста няшчасныя людзі, што блукаюць не сваімі сцежкамі. Можа быць, прыхаваныя злыдні са злачыннымі намерамі. Але — не настаўнікі.

Настаўнік — невыпадковая для нас, беларусаў, прафесія.

Дзеці не становяцца благімі самі па сабе: патлумачыць ім дабро ці зло, навучыць рабіць правільны выбар і пільнаваць чалавечае ў сабе, даючы ўнутраны адпор уласцівым нам біялагічна агрэсіі і злосці — не іх, а наша задача. У кожнай дзіцячай правіне — віна дарослага. Дзецям мы мусім даваць разуменне, падтрымку, строгія веды пра межы паводзінаў і любоў, іначай — навошта мы ім? Звярынага і несправядлівага паміж імі і без дарослых хапае.

Мы ім пхаем у галовы складаназлучаныя сказы, разрады займеннікаў і працяжнік паміж дзейнікам і выказнікам, Тургенева і амінакіслоты, а ў іх дома ў шафе жыве нехта, хто пільнуе адзіноту.

Бывае такое, што ніколі не забываецца. Сядзіць стрэмкай, хоць ты плач. Яно рознае: то смешнае, то шчымлівае, то непрыемнае: і ты ўнутры гэтага бываеш то малайчынкай, а то доўбнем, бо да такога немагчыма падрыхтавацца і для адпаведнага ўчынку няма ў цябе ані часу зарыентавацца, ані гатовых матрыцаў.

Что за чертовщина происходит в этом мире! Индексы благосостояния и счастья растут, свободного времени становится больше, но при этом все вечно недовольны своей жизнью. И кому-то завидуют.

Яны павінны адчуць, што ты маеш права быць для іх чалавекам, якога яны пагодзяцца слухаць

Моцным заўсёды няпроста, але каму шмат дадзена – з таго шмат спытаюць. Магчыма, ты не знойдзеш усіх магчымых адказаў, бо нават моцныя не могуць адказаць на ўсё, але вось гэтае пачуццё перамогі над электрычнай напругай абставінаў, адчуванне сваёй сапраўднай няпростай годнасці, дадзенай табе таму, што ты – разумны чалавек, з гэта шмат што можна сцярпець.

Дзяцінства падаецца чароўнай казкай толькі тым, хто забыўся на ягоную напростую праўду. Насэмрэч гэта выратавальны механізм – забывацца на праўду дзяцінства.

Я пакуль ляжаў, усё думаў:калі чалавек – гэта энергія, то ён не павінен знікаць пасля смерці. Ну, там,  цела гніе, робяцца зямлёй, гэта зразумела. А энергія? Куды яна дзяецца? А інфармацыя, якую чалавек назапасіў? Можа быць, гэта як дыск альбо флэшка, трэба толькі гэтую энергію недзе акамуляваць, падключыць да новага серевера – і жыццё працягнецца?

Гэтаксама і з адзнакамі. Што яна такое? Усяго толькі паказчык на нейкай умоўнай шкале, які адлюстроўвае твае веды па прадмеце ў дадзены момант часу. Гэты паказчык не ёсць гарантыяй шчаслівага жыцця, адлюстраваннем твайго інтэлекту, нагодай для гонару альбо крыўды.

"Вы не палякі. У палякаў ёсць свая мова, таму яны слухаюць казанні па-польску. У літоўцаў – свая мова, таму яны слухаюць па-літоўску. А вы – беларусы. У вас свая мова.

І няшчасная Таня, вядома ж, у гэтыя хвіліны асабліва ясна разумела, што жыццё пабудавана вельмі-вельмі несправядліва,  але ў якім месцы нараджалася гэтая несправядлівасць — Тані цяжка было ўсачыць.

Ён спрабуе і спрабуе, і спрабуе, худы, малы, ну здавалась б, адступіся, не па табе задачка, а ён будзе дзень і ноч спрабаваць, спрабаваць, спрабаваць, ужо галава кружыцца на яго глядзець, ужо ванітуе, як уявіш, колькі разоў ён  лез на  тое дрэва ў тых кошках, і зрываўся, і  трапляў у тупік, а ён лезе і лезе.