Мая школа

"Мушу папярэдзіць маіх шаноўных чытачоў. Перад вамі - не ўспаміны, не настаўніцкі дзённік, не блог у "Фэйсбуку", а мастацкі твор з усімі адпаведнымі атрыбутамі, і найперш - мастацкай выдумкай. Героі, сітуацыі, школы і горад у гэтай кнізе альбо прыдуманыя, альбо моцна пераасэнсаваныя мной з гледжанага ў жыцці. Таму прашу мець на ўвазе: амаль усе імёны ў кнізе "Мая школа" несапраўдныя, усе супадзенні - выпадковыя" (Ганна Севярынец).

Жанры

Рейтинг LiveLib

4,8

49 оценок

5
90%
4
10%
3
0%
2
0%
1
0%

Ваша оценка

Прочитали 49Хотят прочитать 45

Рецензии

xbohx
29 апреля 2021
Ёсць на свеце тры падобныя між сабой містычныя рэчы: Бермудскі трохкутнік, лятучы галандзец і чарэпіцкі кабінет хіміі.

Пісьменніца і настаўніца Ганна Севярынец выдала новую кнігу, у якой перад намі паўстаюць не Алесь Дудар ці Уладзімір Дубоўка, якіх мы прывыклі бачыць у іншых творах Ганны, а вучні і супрацоўнікі школы ў выдуманым беларускім мястэчку Чарэпіты. Той, хто прачытае твор, будзе адчуваць, што і сам скончыў гэтую сярэднюю школу. Настолькі знаёмымі падаюцца яе насельнікі.
Я чытала і чакала, калі ж Ганна сарвецца і пачне расказваць пра літаратараў 20-30-х гадоў. Гэта адбылося! Праўда, на 175 старонцы і нядоўга :D Бо кніга не пра тое. Гэта своеасаблівы дзённік настаўніцы, у якім яна расказвае, што адбываецца ў іх школе, якія сустракаюцца калегі і вучні. Важна, што імя настаўніцы ў кнізе супадае з імем аўтаркі — Ганна Канстанцінаўна, і выкладае яна таксама рускую мову і літаратуру.
Твор пачынаецца дысклеймерам, што ўсе падзеі выдуманыя, а супадзенні з рэальнасцю выпадковыя. Праўда, у інтэрв’ю Радыё Свабода Ганна пацвердзіла, што ў герояў былі прататыпы. Так склалася, што вобразы ў новай кнізе аказаліся даволі ўніверсальнымі. Мяркую, вопыт настаўніцкай працы ў Смалявіцкай гімназіі не быў лішнім для напісання гэтай кнігі. Вобраз горада і школы таксама зборны. Так магла б выглядаць сярэдняя школа ў любым невялікім правінцыйным мястэчку, дзе ўсе ўсіх ведаюць, бацькі могуць наўпрост звяртацца да настаўнікаў, а настаўнікі выдатна ведаюць сямейныя абставіны вучняў.
У творы процьма трапных заўваг наконт адукацыйных рэалій, знаёмых кожнаму, хто вучыўся ў школе. Прычым, няважна, ці гэта была савецкая школа, ці сучасная беларуская. Напрыклад, многія чулі роспачны лямант настаўніцы, калі бярэш з яе стала ручку, а ў адказ чуеш: «Не чапай, гэта журнальная!». А, журнальная, пакладу лепш на месца, гэта ж святое. Магчыма, у вас нават быў аднакласнік, якога добра ведалі не настаўнікі, а ўчастковы. А настаўнікі горача абмяркоўвалі, як правільна ставіць у журнал адзнакі за чытанне вершаў: у слупок ці ў розныя клетачкі.
Кніга паказвае недасканаласць нашай сістэмы адукацыі, калі настаўнікі замест індывідуальнага падыходу да вучняў думаюць выключна пра тое, як правільна запоўніць усе паперкі. А яшчэ гуляюцца ў “Бітву экстрасэнсаў”, калі ў пачатку навучальнага года пачынаюць думаць, хто ж з іх вучняў стане самым паспяховым і атрымае 100 балаў на ЦТ. Чаму яны мусяць пра гэта ведаць загадзя? Спытайце ў Міністэрстве адукацыі. Яны лічаць, што настаўнікі валодаюць звышздольнасцямі. Засталося толькі пачаць зараджаць ваду.
Гэта вельмі смешная, жыццёвая і цёплая кніга, прасякнутая любоўю аўтаркі да сваёй працы. А калі вы працуеце ў школе, то гэта проста мастрыд.
P. S. Ёсць, вядома ж, і мінусы — памылкі-памылачкі, куды без іх. Ніжэй парачка прыкладаў. Кнігу горш не робяць, але лепш бы іх не было.

Читать далее
24 понравилось
694
AlenichkaK
5 апреля 2023
Яны павінны адчуць, што ты маеш права быць для іх чалавекам, якога яны пагодзяцца слухаць
Когда было взяться за эту книгу, как ни сразу после встречи выпускников. Ровно так и случилось.
Это сборник вымышленных школьных историй, каждая из которых могла случится в любой школе.
Например, дойдя до страницы 125, где юная учительница рассказывает о том, что пришла в профессию благодаря своему математику, сразу вспомнила свою одноклассницу Дашу, которая пришла в профессию благодаря нашему учителю английского.
А вот благодаря Дашиному папе (учителю русского и литературы) я обожаю классику и Достоевского, в частности.
А Каролинка Мотуз, которая не хотела придерживаться делового стиля, и приходила на линейку в кроссах, у меня в классе была. А у вас?
А ляпсусы из школьных сочинений.
Да много чего. Каждый свое найдет. Но самое главное, что подтверждает Анна Константиновна (сама учитель), что школа - это не только знания и воспитание, которые должны выносить ученики, но и учителя. Уже взрослыми бывшие дети вспомнят только самых лучших и самых худших учителей. Надеюсь, вторых в жизни детей будет максимально мало.
А что могу сказать о книге? Что это было лучшее чтение ко дню родного языка️
Читать далее
8 понравилось
383
Amatrice
20 июля 2021
"Можа падацца, што дзеці ў дзясятым класе нічога яшчэ пакуль што не страцілі, што яны яшчэ дзеці - пагаравалі і забыліся, што моцныя перажыванні і касмічная роспач - пра дарослых. Гэта не так. Дзяцінства падаецца чароўнай казкай толькі тым, хто забыўся на ягоную няпростую праўду. Насамрэч гэта выратавальны механізм - забывацца на праўду дзяцінства."
Книга, в которую я влюбилась с первых страниц!
Анна Северинец рассказывает о жизни школы в выдуманном небольшом городке под Минском. Автор сразу предупреждает, что это художественное произведение, а не воспоминания. Но я уверена, что любой человек, который ходил в школу на советском или постсоветском пространстве, узнает в разных моментах книги свою школу, учителей и одноклассников.
Очень тёплая и душевная книга, некоторые рассказы вызывают смех, а от некоторых историй слезы на глаза наворачиваются. Всё как в жизни.
Для меня это одна из лучших книг года. Советую читать всем любителям современной белорусской литературы!
Читать далее
7 понравилось
471