Цитаты из книги Ночь

Дежавю - результат того, что из миллиона возможных путей, которые приводят к настоящему моменту, вы выбрали именно тот, который вам предназначался.

Вид у меня был настолько самобытный, что, если бы в преисподней имелись ночные клубы, я бы не прошёл фейсконтроль даже там  

Когда долго туда смотришь, иногда кажется, что звезды – это маленькие дырочки, через которые пробивается настоящий свет космоса, – признался он. – Что темнота – просто пыльная завеса. А звезды – зазоры в ней.

Интересно, что умные женщины, когда им отказываешь, выглядят куда более беспомощно, чем неумные.

Ночь - совсем не оптимальное время для свиданий. <...> По крайней мере, для близких людей. Ночью глаза замечают гораздо меньше. Ночью не видишь любимого, а выдумываешь его. Игра в прятки. Хлеб для фантазий. День - время для любви. Днем и только днем человек по-настоящему гол. Днем он выглядит таким, какие его создали со всеми недостатками. Со всеми веснушками и пятнами на коже

Я закрыл глаза и вспомнил ароматную жидкость в белой керамической чашке. Два глотка, только два глотка душистой карамели: один - чтобы проснуться, второй - чтобы задуматься.

Чтобы взывать к справедливости, нельзя творить несправедливость. Иначе цена этого понятия размоется в твоей голове настолько, что в следующий раз стыдно будет апеллировать к нему, когда окажешься в беде. И кто знает, что у тебя тогда отберут?

Радость, пережитая в одиночку, не настоящая. Воспоминаний не остаётся.

чалавецтва настолькі пераканалася ў сваёй велічыні, што і скон свой звязала з сабой. калі ў двадцатыя гады нехта з палітыкаў выкарыстоўваў слова 'Армагедон', усе думалі пра ядзерную вайну, быццам homo sapiens - галоўная сіла на планеце

зло ніколі не дапамагае зрабіць добрую справу. ніколі.

калі словы ператвараюцца ў нішто, знікаюць і тапонімы, і еднасць

Галоўным жа ёмішчам радзімы раптоўна абвесцілі сябе мае кнігі. Туга па іх схапіла мяне за сэрца...

... на вуліцы лістапад, а значыць — найдаўжэйшая з магчымых адлегласць да лета.

Ведаеш, чым больш кніг чытаеш, тым горш памятаеш адну асобную.

Паспрабуй проста быць шчаслівым. Не думай пра будучыню!

... прамільгнула думка, што менавіта такім, выпацканым, і трэба спачуваць, калі бачыш іх на сваім шляху. Бо яны самыя безабаронныя, самыя прагныя тваёй цёплай усмешкі.

Здаецца, задача чалавека – пашыраць межы дабра. А не рабіць свет дурнейшым...

Тэхналогіі будучыні будуць скіраваныя на супрацу з прыродай, а не на яе спажыванне. Не важна, што ты спажываеш: нафту, вадарод, зямлю ці граніт. Важна, што сам гэты падыход сябе вычарпаў.

Зараз, на сучаснай мове, можна было б сказаць, што Бог – гэта не рэвалюцыянер і не цар, якога рэвалюцыянер спрабуе скінуць. Ён не чалавек і не мае адмоўных уласцівасцяў чалавека, напрыклад, крыўдлівасці ці помслівасці. Бог — гэта не асоба. Бог — алгарытм, які вызначае паслядоўнасць развіцця падзеяў у залежнасці ад зробленых выбараў. Круцельства, жорсткасць, падман — адзін шлях, добразычлівасць, літасцівасць, спагада — іншы. Ніякай суб’ектнасці ў Богу няма.