Поўня

Вешаць замкі кахання на мосціках праз Лету, няправільна. Забудзе яна цябе і ты яе забудзеш.

Гляджу ў каменныя твары жанчын, бачу вочы цёткі Ані. Яны кажуць: маці не заканчваецца ніколі.

Кожны глядзіць праўду ў сваім люстэрку і далёка яно недасканалае, - паўголасам, нязграбна, як аднакрылая птушка словы саскачылі з вуснаў.

- Дрэва адчувае страх перад чалавекам з сякерай. Няўмелы дотык сталёвага ляза скручвае слаі, душа дрэва сінее, заўчасна застывае жывічная кроў і пасля дзесяцігоддзямі нагадвае пра сябе, вытыркаецца са сценаў, цяжкімі, жывічнымі слязьмі плача дом. Карацей, дрэва было харошае, а драўніна атрымалася абы-што. І з тае драўніны не ўзвядзецца моцны зруб. Нават найлепшыя дойліды тут ні пры чым. Даўным-даўно, яшчэ пры цары, былі такія людзі, у кожнай вёсцы быў свой дрэвавод.

Я пачаў нешта тлумачыць пра працяг нашага жыцця ў наступных пакаленнях, пра сувязь з мінулым, пра культурны код, памяць, запісаную ў генах. Калі так, калі ўсё гэта ёсць, не згубілася, тады сапраўды, можна вяртацца да месцаў, дзе мы ніколі не былі, можна вандраваць у мінулае і нават бачыць будучыню.