Язычнiцтва старажытных беларусаў

Кніга прысвечана этнічнай рэлігіі старажытных беларусаў. Міфы, паданні, легенды і вераванні продкаў распавядаюць пра іх светаўспрыманне, лад жыцця і духоўны свет, звычаі і абрады, прымхі і забабоны, багоў і легендарных герояў, татэмных жывёл і сакральныя расліны. Чытач даведаецца, якімі абярэгамі і амулетамі карысталіся продкі сучасных беларусаў, якія магічныя практыкі яны выконвалі пад час каляндарных абрадаў і ў паўсядзённым жыцці, чаму і сёння значная частка беларусаў пакланяецца святым камян...

Рейтинг LiveLib

4,1

5 оценок

5
40%
4
60%
3
0%
2
0%
1
0%

Ваша оценка

Прочитали 5Хотят прочитать 7

Рецензии

Osman_Pasha
12 ноября 2021
Чаго можна чакаць ад кнігі "Язычніцтва старажытных беларусаў"? Зразумела расказу аб старых язычніцкіх багах, аб гісторыі іх узнікнення і знікнення, аб абрадах іх ушанавання. Але насамрэч кніга апавядае не зусім пра гэта. З вышэйзгаданага тут ёсць толькі невялікія апісанні багоў і тое не ўсіх. Змест складаецца з артыкулаў аб багах, аб гісторыі стварэння свету, аб розных духах-бажках адказных за дом, падворак, палі, лясы і азёры, аб каляндарных святах і рытуалах іх адзначэння, аб магічных замовах і амулетах.
Пад час чытання было цяжка зразумець да якой гістарычнай эпохі адносіцца ўзнікненне тых ці іншых звычаяў і абрадаў. Тое што яны належаць язычніцкім часам выклікае сумнеў. Хутчэй яны з'явіліся ў пазнейшыя часы, калі хрысціянства ўжо было ўкарэнена на беларускіх землях. Расказваецца напрыклад аб тым, што шмат праваслаўных святых перанялі атрыбуты язычніцкіх багоў. Так Пярун пераўтварыўся ў Іллю-прарока, Ярыла ў святога Юр'я, Вялес у святога Мікалая, а Мокаш у Параскеву-Пятніцу. А пра тое, што хрысціянскія святы прывязаны да ранейшых язычніцкіх рытуалаў даўно вядома.
Чытаючы кнігу зразумеў, што некаторыя з прыведзеных тут рытуалаў выконвалі і мае бабулі, прычым жылі яны ў вёсках аддаленых адна ад другой. Вывешвалі веткі клёну ў хаце і на двары, раскідвалі аер на Троіцу (ці як яны гэта звалі "на Духа"). На Дзяды на ўсю ноч пакідалі адчыненай лазню, каб душы продкаў маглі памыцца. Вядома на Радаўніцу накрывалі могілкі ручнікамі і качалі па іх яйкі. Калі дажыналі, на полі пакідалі нясжаты лапік з каласкоў, каб там мог схавацца Палявік. І вось калі больш чым за 1000 гадоў хрысціянства не змагло перамагчы і знішчыць ненавісныя яму рытуалы язычнікаў, то на што могуць спадзявацца, на што могуць разлічваць усялякія прыхадні з калгасаў і іх розныя прыспешнікі, якія спрабуюць перарабіць нязгодных з імі беларусаў у нешта, што будзе ім падабацца.
04:36
Читать далее
13 понравилось
0
477