Цитаты из книги Іншалла, Мадонно, іншалла

Магчыма, гэта найвышэйшая стадыя, якой можа дасягнуць закаханая пара. Ім мала, што яны разам, яны яшчэ адно аднаму пра гэта расказваюць.

Дарма сокал лётаў вакол сваіх дзетак. Не было ім ратунку. Згарэлі яны ў найглыбейшым смутку - такім, як калі дзіця памірае, думаючы, што ўсёмагутныя бацькі не хочуць яму дапамагчы. Ад Ісуса на крыжы да сакаляняці і да найменшага мураша, які ведае, хто яму бацька і хто маці, няма ніякай розніцы. Ты застаешся дзіцем, пакуль не зразумееш, што твой бацька не мае сілы. А як прыйдзе табе гэтае разуменне, дык ты і сам ужо будзеш некаму бацькам.

Бог не даў Зямлі сэрца таму, што Зямля не асарамацілася і не зграшыла, каб ён яе гэтак пакараў.

...бо кара Божая заўсёды горшая за грэх, а пакуты мяняюцца, каб грэшніку не стала лягчэй, калі ён прызвычаіцца. Перш чым ён прызвычаіцца да адной пакуты, яго заўсёды напаткае новая.

...а тады брат Якаў расказаў тое, што засталося б напісанае ў летапісе, калі б у наступным годзе ўрадзіла пшаніца і калі б мышам годам пазней не давялося есці паперу.

Ён навучыўся рухацца, кіруючыся звычкай і ўнутраным вокам, да драбніцы ведаў, дзе і якая рэч, кожны крок у яго быў даўно пералічаны, і таму ў свеце, дзе стагоддзямі нішто не мяняецца, нечаканасцю для яго мог быць толькі новы слівавы сад.

Такія былі часы, валасы доўгія розум кароткі, а якія часы сёння, я й не ведаю.

Для злидоти всі війни однакові, бо злидота дурнувата, гине і вірить, що її жертва люба Всюдисущому Богові. Він же насправді відвертає голову в інший бік, щоб не дивитися, як Його творіння на погибель ідуть.

Прозріння, які приносить похмілля, мають тривалість самого похмілля, помножену на два. Так стверджує перший закон ракієдинаміки Сейо.

Краще не пам'ятати людину, з якої ти знімав кайдани, бо завтра можеш зустріти її вже вільною, і невідомо, кому при цій зустрічі буде ніяковіше.

Коли зникають всі інші люди, твоя смерть втрачає сенс.

Це велика різниця: дивитися на щось іздаля і тримати це в руках. Усе, що тримаєш в руках, стає частиною тебе. Ні кращим, ні гіршим, але тим самим, чим є ти.

Всякий надмірний бунт призводить до того, що бунтівник дістає по голові, і немає жодного значення, проти чого він постав.

...коли Абу Юсуф Абделґані був ґазією від Марокко до Дамаска, а слава його сягала значно далі, через Стамбул і аж до України, тієї широкої країни, яку створив Милостивий Аллаг, а вирівняв Ібліс, і тепер там навіть нема де голову заховати, коли настає час, щоб тобі її зітнули

Усякае перабольшана абурэнне вядзе да таго, што абураны атрымае па галаве, пры гэтым не мае значэнне, чы ён абураўся.